پيامبر صلى الله عليه وآله
واصلاح جامعه
پيامبر گرامى اسلام هنگامى در جزيرة العرب به پيامبرى مبعوث مىشود كه فساد وتباهى به تمام ابعاد زندگى مادي ومعنوي آن جامعه رسوخ كرده ومردم را در خويش غوطهور ساخته بود ، واز اين رو جاهليت ، نامگذارى بحق ومناسبى بود كه با واقعيتهاى موجود آن جامعه كاملًا هماهنگى داشت . پيامبر صلى الله عليه وآله در نتيجة علم وحكمتى كه خداوند به أو داده بود آن جامعه را اصلاح نمود وقرآن وحكمت را به آنان آموخت چنان كه قرآن كريم مىفرمايد :
هُوَ الَّذِى بَعَثَ فِى الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِّنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُوا مِن قَبْلُ لَفِى ضَلَالٍ مُّبِينٍ ؛ « 1 » اوست آن خدايى كه برانگيخت در ميان جامعه محروم از علم ودانش ، پيامبرى كه آيات الهى را براي آنان تلاوت مىنمود ؛ در ساختن وتزكيه آنان مىكوشيد وقرآن وحكمت را به آنها مىآموخت ؛ گرچه قبل از آن در گمراهى آشكار بودند .
واين خود بالاترين شكر نعمت الهى است كه انساني تا اين حد در اصلاح جامعه توفيق يابد ، وهنگامى كه در بارهء كثرت خوف وخشيت أو وعلت آن از آن حضرت سؤال مىشد ، مىفرمود :
أفلا أكون عبداً شكوراً ؛ « 2 »
آيا بنده شكرگزار خداوند نباشم ؟
شكرگزارى ، بازتاب نعمت در عمل است
پس شكرگزارى نعمت ، بازتاب آن نعمت در عمل انسان است . يك پزشك مىتواند با طبابت ومداواى مريضان ، دو گونه عمل نمايد : يكى اين كه علم پزشكى خويش را سبب تكاثر ومالاندوزى قرار داده وجز به ماديات نينديشد ؛ به طورى كه يك بيمار اگر امكان پرداخت حق ويزيت أو را نداشته باشد ، از معالجه أو چشم پوشد ؛
هامش
( 1 ) . سورهء جمعه ، آيهء 2 .
( 2 ) . الخرائج والجرائح ، ج 2 ، ص 918 .