مطمئن به وصول شديد ، به تراشيدن سر ، از احرام ، بيرون آييد .
وكسى كه از شما بيمار باشد ، يا أو را از ناحيهء سر ، آزار وناراحتى باشد ومجبور به تراشيدنِ سر شود ، فديه وكفّارهاى بر أو واجب مىشود كه انجام دهد وبه وسيلهء تراشيدن سر ، از احرام ، بيرون آيد .
و « فديه » عبارت است از سه روز روزه ، يا تصدّق مالي بر شش فقير ، يا قرباني يك گوسفند .
پس آن گاه كه از مرض يا منع دشمن ، أيمن شديد ، كسى كه با انجام عمرهء تمتّع وتحلّل از احرام آن وبرخوردارى از محلّلات در ميان دو احرام ، به سوى حجّ تمتّع رود - يعنى كسى كه قصد عمره وحجّ تمتّع كند - بر أو آنچه ميسور گردد از قرباني كردنِ شتر وگاو وگوسفند ، واجب مىشود .
واگر كسى قرباني ، يا بهاى آن را نيابد ، بر وى واجب است سه روز در همان سفرِ حج ، روزه بگيرد ؛ وهفت روز هم پس از آن كه بازگشتيد . واين ، مجموع ده روزِ كامل است .
واين حجّ وعمره - كه تمتّع ناميده مىشود - وظيفهء كسى است كه خانوادهء أو مقيم مسجد الحرام وأطراف آن تا 24 كيلومتر نباشد ؛ بلكه از اين دايرهاى كه مركز آن مسجد الحرام است ، بيرون باشد ؛ زيرا وظيفهء ساكنان داخل دايرهء حجّ افراد يا قِران است .
واز خدا پروا كنيد وبدانيد كه أو سخت كيفر است .
[ تفسير آيهء 197 ]
الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجِّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِي الْحَجِّ وَمَا تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ اللّهُ وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى وَاتَّقُونِ يَا أُولِي االأْلْبَابِ . [ 197 ]
الْحَجُّ أشْهُرٌ مبتدأ وخبر است ، به تقدير « أشْهُرُ الحجّ أشهر » يا « الحجُّ في أشهر » .
وفَرَضَ فيهِنَّ يعنى : أوجَبَ عَلى نَفْسِهِ فيهنّ . و « رَفَث » : كلام زشت وركيك وسخنى از آميزش زدن ؛ ومراد اين جا همبسر شدن است .