وبر زمين معيّنى سايهء مربعى افكند ، جبرئيل آمد وبه آدم گفت : محلّ سايه را از زمين ، خاكبردارى كن ؛ وبراي خود واولادت ، آن جا را خانهء عبادت بساز . آدم ، محدودهء سايه را بكند ، پايهاى از دُرِ سفيد بيرون آمد ؛ وآدم ، كعبه را بر روى آن بنا نهاد ؛ وحجرالأسود را هم - كه در آن زمان ، سفيد ونوراني بود - از بهشت فرستاد تا كعبه ساخته شد .
[ تفسير آيهء 128 - 129 ]
رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ . [ 128 ]
إبراهيم وإسماعيل گفتند : پروردگارا ! ما را خاضع وتسليم در برابر خود قرار ده - توفيق آن كه أصول دينت را به دل وفروع احكامت را به تن بپذيريم وپياده كنيم ، عنايت كن - واز أولاد ودودمان ما نيز گروهى را تسليم ومُنقاد خود گردان ؛ يعنى كساني را از نسل من ، كه در علم ازلىات كفر وشقاوت آنها نگذشته است ، ومناسك ما ، برنامههاى عبادي وزمان اعمال حج وامكنهء مخصوص عبادتهاى ما را به ما نشان ده وتعليم فرما .
وبر ما توجّه كن وتوبهء [ ما را ] پذير ؛ زيرا تو سخت توجّه كننده وتوبهپذير ومهربانى .
رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ . [ 129 ]
« بَعْث » : برانگيختن . « آيات » : جملات خاصّى از قرآن كه به واسطهء خصوصيّاتى در لفظ ومعنا استقلال دارد ، وبه معناى مطلق علامت ونشانه . « حكمت » : احكام تعبدّى شرع ومستقلّات عقل از احكام شرع وغيره .
معناى آية : پروردگارا ! در ميان آن امّت مُسلمه ، در آيندهء تاريخ ، از خود آنان ، فرستادهاى به نبوّت ورسالت برانگيز ، كه بر آنها آياتِ كتابت را بخواند ودلايل روشن توحيدت را در آفاق وانفسْ بازگو نمايد وبه آنها كتابِ نازل شدهء خود وكتابهاى آسمانى گذشته را بياموزد وحكمت را - يعنى احكام شريعت خويش
و