مورد نفرين گشتند اصحاب اخدود هنگامى كه بر كنار خندق آتش براى انداختن مؤمنان در آتش ، يا تماشاى انداختن آنها در آتش نشسته بودند .
و آنها به آنچه بر سر مؤمنان مىآوردند ناظر بودند .
و آنها بر مؤمنان هيچ عيب و ايرادى نگرفتند جز آن كه به خداى مقتدر ستوده صفات و افعال ايمان آورده بودند .
خلاصهء معنى آن كه مؤمنان ، هيچ كارى را كه مستوجب سوختن و عذاب باشد نكرده بودند مگر آن كه به خدايى كه غالب بر همهء چيزها و مستحق جميع حمد و ثناست ايمان آورده بودند .
الَّذِى لَهُ مُلْكُ . . . : آن خدايى كه ملكيت حقيقى و مالكيت تمام آسمانها و زمين از آنِ اوست ؛ زيرا كه آفرينش و حفظ و تدبير همه به دست اوست و خداوند بر همه چيز ناظر و حاضر و گواه است .
بنابراين ذاتى كه متّصف به اين صفات باشد ، مستحقّ آن است كه به او ايمان آريد و ذات او را پرستش كنيد ، نه آن كه در حق او كافر شويد و طريق كفران پيش گيريد .
( آيهء 10 ) ( إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُواْ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُواْ فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَ لَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيقِ )
لغت :
فتنه در اين جا به معنى عذاب كردن است .
تفسير :
اين آيه جواب سه يا چهار سوگند اوّل سوره است و از آيهء چهار تا نه شرح مورد سوگند بود .
بى ترديد كسانى كه مردان و زنان مؤمن را عذاب و شكنجه كردند و سپس از كفر و
تفسير روان (فارسى) — صفحة 425
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٤٢٥