مگر كسانى كه به خدا و پيامبر و معاد ايمان آورده و عملهاى شايسته و صالح از عبادات و طاعات انجام دادهاند كه براى آنها پاداشى بىمنت و بىنهايت است .
آيهء شريفه دالّ است بر آن كه عمل صالح ، مثبِت و محقِّق ايمان است ، و ايمان بدون عمل صالح ناقص خواهد بود . بلكه ايمان به تمامه عمل است . چنانچه در كتاب كافى از حضرت صادق عليه السلام در ذيل حديثى نقل شده كه راوى گويد :
قلت : ألا تُخْبِرُنى عَنِ الْإيمَانِ ، أ قَولٌ هُوَ وَعَمَلٌ أم قَوْلٌ بِلَا عَمَلٍ ؟ فَقَالَ : الْإيمَانُ عَمَلٌ كُلُّهُ ، وَالْقَوْلُ بَعْضُ ذلِكَ الْعَمَلِ بِفَرْضٍ مِنَ اللَّهِ . . . ؛
گفتم آيا خبر نمىدهى مرا از ايمان كه آيا گفتار است با عمل ، يا گفتار بدون عمل است ؟ پس فرمود : ايمان به تمامه عمل باشد ، و گفتار هم بعض از آن عمل است كه از جانب خداى متعال واجب شده است . . . . « 1 »
هامش
( 1 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 34 ذيل ح 1 .