تويى كه صاحب اقتدار و حكمتى و همهء كارهايت طبق حكمت و مصلحت مىباشد .
( آيهء 6 ) ( لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِيهِمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لّمَن كَانَ يَرْجُواْ اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الْأَخِرَ وَ مَن يَتَوَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِىُّ الْحَمِيدُ )
لغت :
يتولّ فعل مضارع از باب تفعّل ، و اصل آن يتولّى بوده ، و ياء آن به خاطر جزم افتاده است .
تفسير :
البته براى شما در روش آنان - يعنى ابراهيم و مؤمنانِ به او - سرمشق خوبى است براى كسى كه خدا و روز آخرت را اميد مىدارد .
و هر كس روى برتابد و در توحيد و يكتاپرستى به ابراهيم اقتدا نكند به خود ضرر زده است ؛ زيرا خداوند بىنياز است و به ايمان كسى نياز ندارد و ستوده صفات و ستايشگر و ستايش شده است و نياز به ستايش كسى هم ندارد .
روايت شده است كه بعد از نزول اين آيات شريفه مؤمنان به كلّى مودّت خود را با پدران و اولاد و اقرباى كافر كه در مكّه داشتند ترك كردند ، و عداوت كفّار را در دل خود ثابت نمودند . خداوند چون جدّى بودن ايشان را در ترك موالات و مواصلت با اقرباى كافرشان ، و رسوخ عداوت كفّار را در دل آنها مشاهده فرمود ، بر ايشان ترحم نموده ، وعدهء مودّت را به ايشان داد و فرمود :
( آيهء 7 ) ( عَسَى اللَّهُ أَن يَجْعَلَ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ الَّذِينَ عَادَيْتُم مّنْهُم مَّوَدَّةً وَ اللَّهُ قَدِيرٌ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ )
تفسير روان (فارسى) — صفحة 171
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص١٧١