اين آيه بعد از ذكر استبعاد كفّار نسبت به معاد ، شايد براى بيانگر است كه به آنها اعلام شود كه به زودى با مرگ خود سكرات آن را درمىيابيد و واقعيت داشتن معاد برايتان مشهود مىشود .
( آيهء 20 و 21 ) ( وَ نُفِخَ فِى الصُّورِ ذَ لِكَ يَوْمُ الْوَعِيدِ * وَ جَآءَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّعَهَا سَآلِقٌ وَ شَهِيدٌ )
لغت و اعراب :
سائق يعنى سوق دهند و بَرَنده . معها . . . حال است .
تفسير :
و در صور به نفخهء دوم دميده مىشود .
مستفاد از آيات و احاديث آل عصمت دو نفخه باشد : يكى نفخهء اماته كه همهء مردم مىميرند ، و ديگر نفخهء احيا كه همه زنده مىشوند و از قبرها بيرون مىآيند .
ذَ لِكَ يَوْمُ الْوَعِيدِ . . . : و آن روز روز منجّز شدن و واقع شدن وعدههاى تهديدآميز خداوند است كه شما را از آن بيم مىدادند تا با اعتقادات صحيح و عمل صالح ، خود را آماده آن روز كنيد .
و هر كسى در آن روز مىآيد در حالى كه فرشتهاى همراه اوست كه او را به موقف حساب سوق مىدهد و مىراند و نيز فرشتهاى كه گواهىدهنده بر اعمال نيك و بد اوست .
ممكن است يك فرشته باشد جامع هر دو وصف ، يا سائق ، كاتب سيئات و شهيد ، كاتب حسنات او باشد ، يا سائق ، قرين او باشد در دنيا كه با او همنشين بوده ، و شهيد جوارح او باشد ؛ و در هر صورت نه از سائق فرار ميسَّر باشد و نه از شاهد انكار .
تفسير روان (فارسى) — صفحة 491
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٤٩١