تبصرةً و ذكرى هر دو منصوب و مفعول له است .
تفسير :
و ما زمين را بگسترديم و در آن كوههايى ثابت و استوار افكنديم و در آن از هر صنف و جفتى از گياهان زيبا و دلانگيز ( كه به جهت شدّت حسن موجب ابتهاج نگاهكننده است ) رويانديم .
حضرت صادق عليه السلام در حديث مفضّل فرمايد : در اندك وقتى در فصل بهار . . . از گلهاى بديع و برگها و گياه و درختان و سبزه و ريحان و شكوفه و شقايق ، آن قدر هويدا گردانيده كه از فراوانىاش كوه و صحرا و دشت پر شود بدون حركت و سخن ؛ بلكه به محض قدرت كاملهء حكيم عليم و ارادهء نافذهء خداوند قديم .
تا براى هر بندهاى كه به وسيله تفكّر در آيات آفاقى به سوى خدا باز مىگردد سبب بينايى و تذكّر باشد .
( آيهء 9 - 11 ) ( وَ نَزَّلْنَا مِنَ السَّمَآءِ مَآءً مُّبرَكًا فَأَنبَتْنَا بِهِ جَنتٍ وَ حَبَّ الْحَصِيدِ * وَ النَّخْلَ بَاسِقتٍ لَّهَا طَلْعٌ نَّضِيدٌ * رّزْقًا لّلْعِبَادِ وَ أَحْيَيْنَا بِهِ بَلْدَةً مَّيْتًا كَذَ لِكَ الْخُرُوجُ )
اعراب و لغت :
قبل از الحصيد كلمهء « زرع » در تقدير است . حبّ به معنى دانه ، و حصيد به معنى اسم مفعول يعنى درو شده .
باسقات يعنى مرتفعات . طلع يعنى شكوفه . نضيد يعنى روى هم چيده شده . و رزقاً مفعول له مىباشد .
تفسير روان (فارسى) — صفحة 486
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٤٨٦