[ داستان هود ( ع ) ]
( آيهء 21 ) ( وَ اذْكُرْ أَخَا عَادٍ إِذْ أَنذَرَ قَوْمَهُ بِالْأَحْقَافِ وَ قَدْ خَلَتِ النُّذُرُ مِن بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ أَلَّا تَعْبُدُواْ إِلَّا اللَّهَ إِنّى أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ )
لغت و اعراب :
نذر جمع « ندير » . أحقاف نام مكانى است . ألّا تعبدوا . . . در اصل « بأن لا تعبدوا . . . » بوده و متعلق به أنذر در اوّل آيه مىباشد .
تفسير :
و به ياد آور - اى پيامبر - داستان هود برادر قبيلهاى قوم عاد را ، آن گاه كه قوم خود را در آن ريگستان واقع در يمن انذار نمود و از مخالفت با خدا و عذاب و عقاب الهى ترساند .
و البته بيمدهندگانى پيش از او و پس از او نيز در آن محيط بودند .
يعنى حضرت هود اولين پيامبر نبود ؛ بلكه پيش از او و بعد از او نيز پيامبرانى مبعوث شده و امّتشان را به توحيد دعوت كرده بودند ، حضرت هود هم مانند آنان دعوت فرمود كه : أَلَّا تَعْبُدُواْ إِلَّا اللَّهَ : جز خداى يگانه را مپرستيد ، چه او مستحق پرستش باشد نه غير او ، إِنّى أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ : و به درستى كه بر شما به سبب شرك و كفرتان از عذاب روزى بزرگ و پرهول مىترسم .
( آيهء 22 ) ( قَالُواْ أَجِئْتَنَا لِتَأْفِكَنَا عَنْ ءَالِهَتِنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ إِن كُنتَ مِنَ الصدِقِينَ )
تفسير :
قوم هود در جواب گفتند : اى هود ، آيا آمدهاى تا ما را ( با تهديد و وعيد از پرستش ) از