و همانا ما آنها را از روى علم به استحقاق و صلاحيتشان بر جهانيان - يعنى مردم زمانشان - برگزيديم .
و آنها را از آيات و معجزات آنچه در آن امتحانى آشكار ، يا نعمتى روشن بود عطا كرديم مانند عصا ، يد بيضاء ، شكافتن دريا ، هلاك دشمنان ، نزول تورات و منّ و سلوى .
[ حس گرايى كفار ]
( آيهء 34 - 36 ) ( إِنَّ هؤُلَآءِ لَيَقُولُونَ * إِنْ هِىَ إِلَّا مَوْتَتُنَا الْأُولَى وَ مَا نَحْنُ بِمُنشَرِينَ * فَأْتُواْ بَابَآلِنَآ إِن كُنتُمْ صدِقِينَ )
لغت :
إن در إن هى نافيه است . و هى به « موتة » معلوم از مقام برمىگردد . منشرين اسم مفعول از باب افعال و مصدر آن إنشار در اين جا به معنى برانگيختن و زنده كردن است .
تفسير :
در اوايل سوره در بارهء قريش و انكار و عناد آنها مطالبى مطرح شد و سپس براى عبرت آنان بخشى از داستان فرعون و فرعونيان و هلاك شدن آنها ياد شد .
در اين جا قرآن مجيد باز به بيان حال قريش مىپردازد و مىفرمايد :
البته اينان يعنى كفّار قريش مىگويند :
سرانجام زندگى و هستى بشر جز همان مرگ اولى نيست و ما هرگز برانگيخته نخواهيم شد .
فَأْتُوا بَابَآئِنَآ . . . پس اگر شما در ادّعاى بودن قيامت راستگوييد پدران ما را زنده كنيد و بياوريد .
چون حضرت رسول صلى الله عليه و آله معجزات ظاهره و دلايل قاطعه ارائه كرد و ايشان از جهت عناد و انكار در آنها تأمّل نمىكردند و سؤالات بىوجه عنوان مىكردند خداوند آنها را تهديد مىكند و مىفرمايد :