چون انجام فعل عبث قبيح و صدور قبيح از خداى حكيم على الاطلاق محال است ، پس خلقت آسمان و زمين و آنچه ما بين آنهاست هدف دارد و بازيچه و عبث و لغو نخواهد بود .
و چون خداوند متعال غنىّ على الاطلاق است پس هدف او فايده رساندن به بندگان خواهد بود .
و معلوم است كه نفع حقيقى جز ثواب و رساندن فيض به بندگان نيست ، و آن مستلزم صدور تكليف نسبت به بندگان است تا به امتثال آن سعادت و فيوضات الهى را نائل شوند .
[ سختگيرى در قيامت ]
( آيهء 40 - 42 ) ( إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيقتُهُمْ أَجْمَعِينَ * يَوْمَ لَايُغْنِى مَوْلًى عَن مَّوْلًى شَيًا وَ لَاهُمْ يُنصَرُونَ * إِلَّا مَن رَّحِمَ اللَّهُ إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ )
تفسير :
و چون نسبت به تكاليف الهيه ، بندگان دو دسته هستند ؛ بعضى مؤمن و مطيع و جمعى كافر و عاصى گردند ، لذا روز جزا را متذكر شده فرمايد :
و به يقين روز فصل و قضاوت به حق خداوند و روز جدا سازى حق از باطل و مؤمن از كافر و عادل از فاسق ، موعد همگى آنان ( انسانها ) است .
روزى كه هيچ دوست يا ياورى از دوست و ياور خود هيچ گونه ضررى را دفع نمىكند و نه آن دوستان و ياوران يارى مىشوند .
مگر كسى كه خداوند او را مورد ترحم قرار دهد ؛ زيرا اوست مقتدر و مهربان .
از آيه شريفه بر مىآيد كه فقط كسانى كه خدا آنها را به خاطر برخى از ويژگىهايى كه دارند مورد رحمت خود قرار مىدهد شفاعت مىكنند و شفاعت مىشوند .
( آيهء 43 - 46 ) ( إِنَّ شَجَرَتَ الزَّقُّومِ * طَعَامُ الْأَثِيمِ * كَالْمُهْلِ يَغْلِى فِى الْبُطُونِ * كَغَلْىِ الْحَمِيمِ )