( آيه 46 ) ( وَ مَا تَأْتِيهِم مّنْ ءَايَةٍ مّنْ ءَايتِ رَبّهِمْ إِلَّا كَانُواْ عَنْهَا مُعْرِضِينَ )
تفسير :
هيچ آيتى و نشانهاى از آيات پروردگارشان كه قرآن و ساير معجزات و دلايل توحيد است ، به نزد آنها نمىآمد مگر اين كه از آن آيات و تأمّل در آنها روىگردان بودند و به عناد و انكار خود ادامه مىدادند .
( آيه 47 ) ( وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنفِقُواْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُواْ لِلَّذِينَ ءَامَنُواْ أَنُطْعِمُ مَن لَّوْ يَشَآءُ اللَّهُأَطْعَمَهُو إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِى ضَللٍ مُّبِينٍ )
شأن نزول : فقراى صحابه به مشركان قريش گفتند : يا آنچه به زعم شما مال خدا باشد ما را اطعام كنيد . جواب دادند : خدا بر اطعام شما قادر است ، چون او طعام نداد ما نيز كسانى را كه خدا ايشان را محروم ساخته اطعام نكنيم .
تفسير :
و چون به كافران گفته شود : از آنچه خدا به شما روزى كرده به مستحقان انفاق كنيد .
كسانى كه كفر ورزيدهاند به كسانى كه ايمان آوردهاند گويند : آيا كسى را اطعام كنيم كه اگر خدا مىخواست به او طعام مىداد ؟ ! خدا خواسته كه او گرسنه باشد ! شما اى مؤمنان ، جز در گمراهى آشكارى نيستيد .
تبصره : گفتار كفّار خطا و خلاف واقع است ؛ زيرا خداى تعالى به حكمت بالغهء خود و براى امتحان بندگان ، بعضى را توانگر و بعضى را فقير قرار داده و حكم فرموده كه اغنيا از
تفسير روان (فارسى) — صفحة 36
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٣٦