يَرْزُقُ مَن يَشَآءُ : روزى مىدهد هر كه را خواهد بر حسب مصلحت و حكمت و او قوىّ و عزيز است ، پس مخصوص مىسازد هر يك از بندگان را به نوعى از نعمت و صنفى از كرامت كه مقتضاى حكمت او باشد ، چنانچه يكى را اولاد ، و ديگرى را نعمت ديگر ، و يكى را مال مىدهد و تمام از خوان احسان او بهرهمندند اگرچه در ضيق و وسعت و قلّت و كثرت متفاوتاند .
[ آخرت طلبى پرسودتر از دنيا طلبى ]
( آيهء 20 ) ( مَن كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْأَخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِى حَرْثِهِ وَ مَن كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَ مَا لَهُ فِى الْأَخِرَةِ مِن نَّصِيبٍ )
تفسير :
هر كس كشت آخرت يعنى عملى را كه موجب ثواب آخرت او باشد به جا آورد و در دنيا تخم ايمان در زمين دل بكارد و به آب عمل صالح آن را پرورش دهد تا نتيجه و ثمر آن را در عرصهء قيامت بردارد ، بر كشت او مىافزاييم ( و حداقل بهاى تفضلى را ده برابرِ بهاى عادله مىدهيم ) ، و هر كس كشت دنيا بخواهد ( عمل به قصد دنيا كند ) ما طبق تقدير خود از آن به او مىدهيم و ديگر او را در آخرت نصيبى نخواهد بود .
بعضى گفتهاند « حرث » در اصل لغت به معنى انداختن تخم است در زير زمين ، و « زرع » عبارت از حاصل آن است ، پس عمل دنيا مشابه حرث ، و ثمرهء آن كه ثواب آخرت است ، مشابه زرع مىباشد .
امّا ظاهراً هر دو به معنى كاشتن است ، و لذا در حديث است : « الدنيا مزرعة الآخرة » .
حاصل آن كه هر كه در دنيا عملى كند به نيّت آن كه نفع آخرت بر آن مترتب شود ، ما پاداش دهيم او را به آن عمل و مضاعف نماييم ثواب او را .
و هر كس مقصد اصلى او حصول امتعهء دنيا باشد ، عطا كنيم او را نصيبى از دنيا بر حسب حكمت و مصلحت ، و نيست او را در آخرت ، هيچ بهره و نصيبى از ثواب آخرتى .