( آيه 44 ) ( قُلْ لّلَّهِ الشَّفعَةُ جَمِيعًا لَّهُو مُلْكُ السَّموَ تِ وَ الْأَرْضِ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ )
اعراب :
جميعاً حالت است از شفاعت ، و شفاعت مصدر است و مصدر همانطور كه بر واحد دلالت دارد بر جمع هم دلالت دارد و از اين رو جميعاً گفته شده است .
تفسير :
بگو : شفاعت و وساطت تماماً از آنِ خداوند است چه وساطتهاى تكوينى ميان علتها و معلولها در دنيا ، و چه شفاعتهاى عالم آخرت ؛ زيرا ملكيت حقيقى و مالكيت آسمانها و زمين از آنِ اوست ، چون آفرينش و حفظ و تدبير و فانى كردن همه به دست اوست . سپس همهء شما به سوى او بازگردانده مىشويد و در قيامت هم حاكميت و مالكيت از آن اوست پس كسى بىاذن او نمىتواند شفاعت كند .
[ ترجيح غير خدا ! ! ! ]
( آيه 45 ) ( وَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لَايُؤْمِنُونَ بِالْأَخِرَةِ وَ إِذَا ذُكِرَ الَّذِينَ مِن دُونِهِى إِذَا هُمْيَسْتَبْشِرُونَ )
لغت :
اشمأزّت فعل ماضى و مصدر آن اشمئزاز به معنى تنفر است . يستبشرون فعل مضارع و مصدر آن استبشار در اين جا به معنى شادى كردن و شاد شدن است .
تفسير :
و چون خداوند يكتا ياد شود و كلمهء توحيد و لا إله الا اللَّه از مؤمنان شنيده شود دلهاى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند منزجر و متنفر گردد و اما هنگامى كه كسانى ديگر جز