[ قيامت ظالمان ]
( آيه 47 و 48 ) ( وَ لَوْ أَنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُواْ مَا فِى الْأَرْضِ جَمِيعًا وَمِثْلَهُو مَعَهُو لَافْتَدَوْاْ بِهِى مِن سُوءِ الْعَذَابِ يَوْمَالْقِيمَةِ وَ بَدَا لَهُم مّنَ اللَّهِ مَا لَمْ يَكُونُواْ يَحْتَسِبُونَ * وَ بَدَا لَهُمْ سَيَاتُ مَا كَسَبُواْ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُواْ بِهِى يَسْتَهْزِءُونَ )
اعراب و لغت :
ما اسم أنّ ، و مثله عطف به آن است . افتدوا فعل ماضى و در اصل « افتديوا » بوده است . و معنى آن « فديه و عوض دهند » مىباشد .
تفسير :
و اگر براى كسانى كه به واسطهء كفر ، به خويشتن ستم كردهاند آنچه در زمين است از اموال و نيز اموالى مثل آن اموال ( يعنى دو برابر اموالى كه در زمين هست ) باشد ، بىترديد همه را براى نجات از بدى و سختى عذاب ، در روز قيامت فدا و فديه دهند ؛ يعنى عذاب آن روز تا اين اندازه عظيم است .
و شايد معنى اين باشد كه اگر دو برابر اموال روى زمين مال آنها باشد و براى نجات خود بدهند پذيرفته نخواهد شد و سودى به حال آنها ندارد و نجات پيدا نخواهند كرد .
وَ بَدَا لَهُم مّنَ اللَّهِ . . . : و براى آنها از جانب خداوند آنچه را كه گمان نمىكردند از شدّت عذاب ، ظاهر مىگردد .
يا ظاهر گردد از جانب خداى تعالى جزاى آنچه گمان نمىكردند گناه باشد ؛ بلكه آنها را حسنات مىپنداشتند و حال آن كه سيئات بوده است .
از شخصى كه هنگام مرگ و جان دادن جزع مىكرد ، پرسيدند : چرا اين همه ناراحتى ؟ ! گفت : مىترسم ظاهر شود براى من آنچه گمان نداشتم آن را ! بعد اين آيه را تلاوت نمود :
وَ لَوْ أَنَّ لِلَّذِينَ . . .