خدا متوجه آنها مىشود و به وسيلهء آنها به سوى ذات اقدس تقرب مىجويد ، چنانكه فرموده : وَللَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا [ اعراف ، 180 ] .
وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا
يعنى : و هرگز دو تا چشمت از آنها به ديگران ، يعنى به سوى اغنيا و مترَفين و سران شرك و نفاق ، به قصد رسيدن به زينت و آرايش دنيا تجاوز نكند .
وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَن ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَكَانَ أَمْرُهُ فُرُطاً
يعنى : و هيچگاه از كسى كه دل او را از ياد خويش غافل كردهايم - غفلت و نسيان را در اثر گناهانش بر قلب او مسلّط نمودهايم - و از هواى نفس خويش پيروى كرده و كارش افراط و تجاوز است اطاعت مكن و فرمان مبر .
اين دو جملهء اخير عطف تفسير از جملهء قبل است ، زيرا كسى كه قلبش از توجه به حق و فرامين او غافل گشت طبعاً پيروى از نفس مىكند و كردارش همه افراط و تجاوز از مرز حق است .
وَقُلِ الْحَقُّ مِن رَبِّكُمْ فَمَن شَاءَ فَلْيُوْمِن وَمَن شَاءَ فَلْيَكُفُرْ إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ نَاراً أَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَا وَإِن يَسْتَغِيثُوا يُغَاثُوا بِمَاءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِي الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرَابُ وَسَاءَتْ مُرْتَفَقاً « 29 »
لغت و اعراب :
سُرادق مفرد است ، يعنى خيمه و سراپردهء بزرگ كه بر روى حياط و غيره مىزنند ، و به غبار شديد و دود برخاسته هم گفته مىشود . مُهل : مس گداخته . شَوَى اللَّحمَ « 1 » - از باب ضَرَب - : كباب كرد آن را با آتش . مرتفق : جايگاه آرامش .
هامش
( 1 ) . شوى اللَّحمَ .