[ لطف خدا به ذكرگويان ]
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَن ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَكَانَ أَمْرُهُ فُرُطاً « 28 »
لغت و اعراب :
صَبَرَه - از باب ضَرَب - : حبس كرد و نگهداشت او را . غداة : بامدادان و اوايل روز . عشىّ : شامگاهان و اوايل شب . وجه : ذات ، رضا ، تقرب . عدا عنه - از باب نَصَر - : ترك كرد او را و تجاوز كرد از او به غير او . فُرُط : مصدر است به معناى افراط و تجاوز .
تفسير :
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِىِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ
خطاب به پيامبر اسلام و امت اوست به منظور اينكه مبادا از گروندگان و مؤمنان و صالحان به خاطر فقر و انحطاط طبقه و ژوليدگى هيئت و لباس ، تحت فشار سران شرك و اغنيا و مترَفين چشم بپوشند و به سوى آنان به طمع ايمان آوردنشان ، ميل كنند .
معناى آيه : و البته نفس خويش را به همراهى كسانى وادار كه بامدادان و شامگاهان پروردگارشان را مىخوانند در حالى كه پيوسته رضايت او را مىطلبند .
ذكر بامداد و شامگاه كنايه از دوام توجه آنها به خداوند است ، و يا اشاره به برپا كردن نمازهاى پنجگانهء يوميه است كه در دو طرف روز يعنى پيش از ظهر و پس از ظهر انجام مىگيرد . و ممكن است مراد از « وجه » كه صالحان آن را مىخواهند اسماء عظام الهى و صفات جلال و جمال او باشد ، مانند رحمان ، رحيم ، رازق ، كريم ، عظيم و غيره كه خوانندهء