تفسير :
وَلَا تَقُولَنَّ لِشَىْءٍ إِنِّى فَاعِلٌ ذلِكَ غَداً إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ
يعنى : و هرگز دربارهء كارى كه قصد انجام آن را دارى مگو كه حتماً فردا آن را به جا مىآورم مگر آنكه بگويى : اگر خدا خواهد . زيرا همهء حوادث جهان هستى كه از آن جمله اعمال متعلّق به ارادهء مردم است تحت حكومت و مشيّت خداست و نسبت مطلقِ كارى به خود منافى با نسبت مطلق آن به حق است .
وَاذْكُر رَّبَّكَ إِذَا نَسِيتَ وَقُلْ عَسَى أَن يَهْدِيَنِ رَبِّى لِأَقْرَبَ مِنْ هَذَا رَشَداً
يعنى : و اگر احياناً ياد خدا را هنگام ارادهء كار فراموش كردى و ان شاء اللَّه نگفتى ، به مجرد توجه ، پروردگارت را به ياد آر « 1 » ، و بگو : اميد است كه پروردگارم مرا به امرى نزديكتر و بهتر از اين هدايت نمايد . مراد از « هذا » تذكر پس از نسيان است و اقرب از آن تذكر دائم بدون نسيان است . يعنى بگو : اميد است پروردگارم مرا به امرى بهتر كه تذكر و توجه دائم است هدايت فرمايد . و يا آنكه بگو : اميد است مرا به حقايق و امورى كه از حيث هدايت و دلالت بر نبوتم نزديكتر از اين قصه باشد راهنمايى كند ، مانند قصص پيامبران گذشته و سرنوشت شريعت و كتابشان .
وَلَبِثُوا فِي كَهْفِهِمْ ثَلَاثَ مِائَةٍ سِنِينَ وَازْدَادُوا تِسْعاً « 25 » قُلِ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوا لَهُ غَيْبُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ أَبْصِرْ بِهِ وَأَسْمِعْ مَا لَهُم مِن دُونِهِ مِن وَلِيٍّ وَلَا يُشْرِكُ فِي حُكْمِهِ أَحَداً « 26 » وَاتْلُ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِن كِتَابِ رَبِّكَ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمَاتِهِ وَلَن تَجِدَ مِن دُونِهِ مُلْتَحَداً « 27 »
هامش
( 1 ) . يعنى نام خدا را به زبان آور و ان شاء اللَّه بگو .