[ داستان هود ( ع ) ]
وَإِلَى عَادٍ أَخَاهُمْ هُوداً قَالَ يَاقَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُم مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا مُفْتَرُونَ « 50 » يَاقَوْمِ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى الَّذِي فَطَرَني أَفَلَا تَعْقِلُونَ « 51 » وَيَاقَوْمِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُم مِدْرَاراً وَيَزِدْكُمْ قُوَّةً إِلَى قُوَّتِكُمْ وَلَا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِينَ « 52 »
لغت و اعراب :
إلى عاد عطف است به كلمهء نوحاً در آيهء 25 ، بهتقدير « و أرسلنا إلى عاد » . عاد اسم قديمترين قبيلهء بشرى پس از قوم نوح است . فَطَرَ الشىءَ - از باب ضَرَب و نَصَر - : شكافت آن را ، و غلبهء استعمال دارد در آفريدن شىء . عليه أجراً مرجع ضمير مجرور ، ابلاغ رسالت و دعوت به توحيد و تعليم احكام است كه مفهوم از سياق كلام است . سماء : ابر ، باران . دَرَّ اللبنُ - از باب ضَرَب و نَصَر - : زياد شد شير . مدرار صيغهء مبالغه است و مذكر و مؤنث در آن يكسان است ، يعنى پر ريزش ، و حال است از سماء .
تفسير :
وَإِلى عَادٍ أَخَاهُمْ هُوداً قَالَ يَاقَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُم مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا مُفْتَرُونَ
يعنى : و ما به سوى قوم عاد برادرشان هود را به عنوان نبوت فرستاديم ( قوم عاد پس از قوم نوح قديمترين قبيلهاى است كه از بشر سراغ داريم ، و در صحرايى سرسبز ، با كشت و زرع فراوان و درختانى انبوه مىزيسته و غالباً داراى قامتهاى بلند و عمر طولانى و بر اعتقاد بتپرستى بودهاند . و هود برادر نسبى يا قبيلهاى آنها بوده است ) .
هود به آنها گفت : اى قوم من ، تنها خدا را بپرستيد كه شما را جز او معبودى نيست . شما