رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْراً وَ تَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ
يعنى : سحره پس از تهديدات فرعون رو به سوى خدا گفتند : پروردگارا ، بر ما صبر و استقامتى فراوان فرو ريز ، و روح ما را در حالى كه ما مسلمانيم به سوى خود برگير .
در تفاسير آمده كه فرعون ساحران را كه از خود فرعونيان بودند در كنار رود مصر بهطرزى كه تهديد كرده بود مجازات نمود ، و موسى و هارون تا حدى آزادانه بهسراغ قوم خود رفتند .
وَقَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَتَذَرُ مُوسَى وَقَوْمَهُ لِيُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَيَذَرَكَ وَآلِهَتَكَ قَالَ سَنُقَتِّلُ أَبْنَاءَهُمْ وَنَسْتَحْيِي نِسَاءَهُمْ وَإِنَّا فَوْقَهُمْ قَاهِرُونَ « 127 »
لغت و اعراب :
تذر : رها مىكنى . « 1 » تفسير :
وَقَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَتَذَرُ مُوسَى وَ قَوْمَهُ لِيُفْسِدُوا فِىالْأَرْضِ وَ يَذَرَكَ وَ آلِهَتَكَ
ظاهر آيات اين سوره و برخى از روايات اين است كه موسى و هارون پس از پيروزى بر فرعون در مصر ماندگار شدند و تا حد ميسور مشغول دعوت به توحيد و تعليم احكام شريعت خود يا شريعت پيشين بودند و طبعاً عمل به برنامههاى دينى در ميان آنها - هرچند فى الجمله - ظاهر مىشد ، و از اين رو فرعون و ملأ از حدوث اين حركت مذهبى و قومى و سياسى در ميان بنىاسرائيل شديداً ناراحت بودند .
معناى آيه : و سران و اشراف از قوم فرعون به وى گفتند : آيا موسى و قوم او را رها مىكنى كه در سرزمين مصر افساد كنند و تو را و خدايان تو را ترك نمايند ؟ !
هامش
( 1 ) . قاهرون خبر إنّ ، و فوقهم ظرف متعلّق به قاهرون است .