مىخوريد - يعنى شكست فىالجمله تا مدّتى از زمان ، و شكست در محاجّه و منطق در برابر اسلام در همهء اعصار ، و شكست نظامى كلّى دائمى پس از ظهور مصلح عظيم اسلام - و سپس در عالم آخرت پس از زنده شدن به واسطهء نفخهء سومِ اسرافيل ، بهسوى جهنّم گردآورى مىشويد ، و جهنّم ، آرامگاه بسيار بدى است .
قَدْ كانَ لَكُمْ آيَةٌ في فِئَتَيْنِ الْتَقَتا فِئَةٌ تُقاتِلُ في سَبيلِ اللّهِ وَ أُخْرى كافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَ اللّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشاءُ إِنَّ في ذلِكَ لَعِبْرَةً لأُولِي اْلأَبْصارِ ( 13 )
تفسير :
امدادهاى غيبى خدا
« قَدْ كَانَ لَكُمْ ءَايَةٌ فِى فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا »
اين آيه اشاره است به جنگ بدر ، نخستين برخورد نظامى حكومت اسلامى با ملت شرك و سران آنها در صحرايى نزديك مكّه در جنب چاه بدر . سپاه كفر قريب هزار نفر با همهء تجهيزات جنگى ، يعنى به عدد نفوسشان مَركب و زره و شمشير همراه با آذوقه به قدر كافى بودند ، و سپاه اسلام سيصد و سيزده نفر ( كمتر از يك سوم عدد كفّار ) و فاقد اغلب تجهيزات ، كه گفته شده فقط هفتاد شتر ، سه اسب ، شش عدد زره و هشت عدد شمشير داشتند و با اين وضع ، سپاه مسلمين با دادن بيست و دو شهيد و كشتن هفتاد نفر از سران قريش و به اسارت گرفتن هفتاد نفر ديگر پيروز شدند . و حقّاً كه پيروزى مسلمين در اين جنگ ، با توجه به كمّيّت عدد طرفين و مقايسهء امكانات آنها با يكديگر ، از آيات عظيم و معجزات بزرگ خدا بود و در حقيقت ، اين جنگ سرشار از اعجاز و سراپا بيّنه و برهان توحيد براى مسلمين و مملوّ از عبرت و دليل و حجت بر صدق پيامبر اسلام بود .
معناى آيه اين است كه حقّاً براى شما اى مسلمين و يا اى كفّار قريش و مدينه ، دربارهء دو گروهى كه با هم در صحراى بدر روبهرو شدند و جنگيدند نشانه و علامتى است ؛ نشانهء توحيد و عظمت و قدرت خدا و صدق نبوت پيامبر اسلام و حقانيت شريعت اسلام .
« فِئَةٌ تُقتِلُ فِى سَبِيلِ اللَّهِ وَ أُخْرَى كَافِرَةٌ »
يعنى : يكى از دو گروه در راه خدا مىجنگيد ، در راه توحيد خداوند و هدف والاى دين و كتاب