راهى براى فريب و خطا در شافعان و مشفوعان آنروز نمىماند .
« وَ لَايُحِيطُونَ بِشَىْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِمَا شَآءَ »
يعنى : شافعان و مشفوعان از انبيا و فرشتگان و بندگان صالح هرگز به چيز اندكى از علم خداوند توان احاطه ندارند جز آن اندازه كه او بخواهد ، و آن همان مقدار است كه در دنيا و آخرت به همهء ذوىالعقول عنايت كرده ، « وَمَآ أُوتِيتُم مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا » [ اسراء ، 85 ] .
« وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّموَ تِ وَالْأَرْضَ وَلَا يُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِىُّ الْعَظِيمُ »
يعنى : كرسى او همهء آسمانها و زمين را فرا گرفته . كرسى يا سلطهء حقيقى و ملك واقعى اوست و يا علم اوست كه به ذرات عالم وجود احاطه دارد . و هرگز حفظ آسمانها و زمين و نگهدارى كل عالم وجود با تمام وسعت و عظمت و همهء مندرجات و محتوياتش بر او سنگينى نمىكند و خستگى نمىآورد . و او و الا مرتبه در ذات و صفات و افعال ، و بزرگ در شأن و مقام است .
بدانكه طبق روايات ، اين آيه شريفترين و پرمحتواترين آيات قرآن مجيد است و در مدح و توصيفش روايات بسيارى وارد شده . جناب ابوذر به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله عرضه داشت : برترين چيزى كه بر تو نازل شده چيست ؟ فرمود : آية الكرسى . و ديگرى پرسيد : كدامين آيه در قرآن بزرگتر است ؟ فرمود : آية الكرسى . و اين آيهء مباركه اين نام را در زمان خود پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و در السنهء ائمهء اهل بيت عليهم السلام داشته و دلالت بر عظمت و شرافت اين آيه دارد ، زيرا اشاراتى در آن است كه در آيات ديگر نيست ، مانند اشاره به ذات واجبالوجود واجد همهء كمالات ، به توحيد او ، انحصار عبادت به ذات اقدس او ، حيات ازلى و ابدى او ، قيمومت او بر عالم وجود ، برائت او از نقص و تغيير و فتور و غفلت ، مالكيت مطلقهء او بر همهء هستى ، مقهور و مربوب بودن اشيا در برابر او ، احاطهء علم او بر همه چيز پيش از وجود آن و پس از آن ، نياز افاضهء هر علمى بر عالمى به ترخيص او ، سلطهء تامّهء او بر جهان هستى ، علوّ شأن و عظمت جلال او .
لا إِكْراهَ فِي الدِّينِ قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللّهِ فقد استَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى لَا انْفِصامَ لَها وَ اللّهُ سَميعٌ عَليمٌ ( 256 )
تفسير روان (فارسى) — صفحة 281
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٢٨١