همهء الفاظى كه در قرآن مجيد در عمل آميزش جنسى استعمال مىشود كنايى است حتى نكاح و مانند آن .
تفسير :
احكام زنان
« وَيَسَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ »
يعنى : و اى پيامبر ، از تو دربارهء عادت ماهيانهء زن سؤال مىكنند . ظاهر اين است كه اين سؤال از ماهيت خون حيض يا از حقيقت حالت قاعدگى نبوده ، بلكه عمدتاً از حكم آميزش بوده يا از ساير مسائلى كه يهود و نصارا در مورد زن در حال حيض اجرا مىكردند ، و شايد سؤال كننده نيز آنها بودهاند .
« قُلْ هُوَ أَذىً »
يعنى : بگو : آن آسيب و ناراحتى خاص و ضرر اندكى است كه طبق اقتضاى طبع زن از ريزش خون در رحم وى حاصل مىشود ، زيرا در خلال هر ماهى مقدارى از خونهاى طبيعى او در اثر فعاليتهاى مزاج از حالت عادى خارج مىشود و طبع وى آن را بهسوى رحم دفع مىكند به گونهاى كه از همهء جدارهها وارد رحم مىگردد كه در نتيجه رحم را شستشو دهد و يا مورد استفادهء جنين قرار گيرد و يا در تهيهء شير در ايّام رضاع مصرف شود .
« فَاعْتَزِلُوا النّسَآءَ فِى الْمَحِيضِ وَلَا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى يَطْهُرْنَ فَإِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ »
يعنى : پس بايد از زنها درحال قاعدگىِ آنان كنارهگيرى كنيد و به آنها براى عمل آميزش نزديك نشويد تا آنگاه كه از آن خون پاك شوند ، و چون خود را پاك كردند يعنى غسل كردند يا خود را شستند ، مىتوانيد به آنان نزديك گرديد .
ظاهر اين كلام اين است كه در شريعت اسلام ، غير حرمت آميزش ، حكم ديگرى براى حالت قاعدگى زن تشريع نشده است و دلالت دارد بر بطلان آنچه ملت يهود و طائفهء نصارا در اين مورد انجام مىدهند ، زيرا ملت يهود به پيروى از تورات ، برنامههاى سختى براى آن ايام بهكار مىبستند و به كلّى از همغذا و همسفره شدن با زن و نزديك آنان نشستن و معاشرتهاى ديگر پرهيز مىكردند ، بلكه ( طبق فصل 15 تورات ) براى مردى كه در ايام حيض دست به بدن زن يا به رختخواب او زده مقررات سختى تعيين شده است .