( 1812 ) شقران بن عبداللَّه مغربى عابد
از اهل معرفت و صاحب كرامات و از اساتيد اخلاقى ذوالنّون مصرى - متوفى به سال 248 - بود . « 1 »
( 1813 ) ابوعلى ، شقيق ابن ابراهيم بلخى « 2 »
از اهل معرفت و صاحب كمالات ظاهرى و نفسانى و زهد و عبادت بوده و در توكّل قدمى راسخ داشت و بنابر آن چه از خود وى نقل شده از شاگردان و اصحاب حضرت صادق - عليه السّلام - بوده و گفتهاند :
« أخذ الطريق من الإمام الكاظم - عليه السّلام - . »
راه [ سير و سلوك ] را از امام كاظم - عليه السّلام - فرا گرفته است .
و از تلامذه و ارادتمندان وى بوده « 3 » ، و با ابراهيم ابن ادهم مصاحبت داشته ، و در سال 153 و يا 190 و يا 194 قمرى در ماوراءالنّهر در ولايت ختلان [ در غزوه كولان از بلاد ترك ] شهيد گشته و يا وفات نموده .
حكايت
- چون قصد كعبه كرد و به بغداد رسيد ، هارونالرّشيد وى را خواست و گفت : شقيق
هامش
( 1 ) . ر . ك : شرح حال ذوالنّون .
( 2 ) . بلخى : منسوب به بَلْخ شهر تاريخى و مشهور خراسان قديم ، كه خراب گرديده ، و اكنون روستا و يا شهر كوچكى است در شمال افغانستان .
( 3 ) . ممكن است كه هر دو امام - عليهماالسّلام - را درك كرده باشد ، زيرا تاريخ وفات وى بنابر هر تقدير و اختلاف ، مىرساند كه هر دو امام را درك نموده ؛ زيرا حضرت صادق - عليه السّلام - در سال 148 و حضرت كاظم - عليه السّلام - در سال 183 شهيد گشتهاند . و نقل ملاقات وى با حضرت كاظم - عليه السّلام - از كتاب كشف الغمّه است و در روضات آمده كه گفتهاند علّت شهادتش به واسطهى تهمت شيعهگرى بوده ، در احوالات عبدالعزيز بن ابى روّاد حكايتى از ابتدا امر و توبه و ملاقاتش با عبدالعزيز را ذكر كردهايم .