بپرهيزيد از محاكمه و داورى كردن [ ميان نظرات بزرگان ] پيش از محكم كردن راه ثابت و استوار و جاگير شدن حالات ؛ زير آنها نمىگذارند شما به درجات كمال برسيد .
- « كلّ فقير لا يعرف زيادةً ونقيصةً فى كلّ نفس ، فليس به فقير . »
هر فقير و سائلى كه كم و زياد شدن را در هر نَفَسى [ و رجوع امور به حضرت حقّ ] نشناسد ، پس او فقير نيست .
- « الفقر فخر ، والعلم غنم ، والصّمت نجاة ، والأياس راحة ، والزهد عافية ، ونسيان الحق طرفة عين خيانة . »
فقر مايهى افتخار است ، و علمها غنيمت است ، و سكوت مايهى نجات است و يأس و نوميدى [ از مردم ] آسودگى و راحتى ، و زهد عافيت و تندرستى ، و فراموش كردن حقّ [ تعالى ] به اندازهى چشم بر هم زدنى عين خيانت است .
- « الحضور مع الحقّ جنّة ، والغيبة نار ، والقرب منه لذّة ، والبعد عنه حسرة ، والأنس منه حياة ، والإستيحاش منه موت . »
حضور با حقّ [ تعالى ] بهشت است و غيبت از او آتش و نزديكى به او لذّت و دورى از او حسرت و افسوس و انس به او حيات و زندگى و احساس دلتنگى از او مرگ است .
- « طلب الإرادة قبل تصحيح التوبة غفلة . »
در جستجوى اراده و مريد [ حضرت حقّ ] برآمدن ، پيش از تصحيح كردن توبه ، غفلت است .
- « من قطع موصولًا بربّه قطع به ، و من أشغل مشغولًا بربّه أدركه المقت فى الوقت . »
هر كس ، كسى را كه به خداوند پيوسته قطع كند ، رابطهاش با خدا قطع مىگردد ، و هر كس كسى را كه به پروردگارش سرگرم و مشغول است ، به چيز ديگرى مشغول و سرگرم سازد بغض و خشم [ حضرت حقّ ] در همان دَمْ او را درمىيابد .
- « أظهِروا للنّاس ما عندكم من الموافقة كما يظهر النّاس بالمخالفة ، وأظهِروا ما أعطاكم
پاسداران حريم عشق (زندگانى وكلمات عرفا) (فارسى) — صفحة 300
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٣٠٠