هر كس در حالى كه نسبت به خداوند نزديك است ، به او بنگرد [ و توجه نمايد ] ، هر چيز غيرخداوند را از دلش به دور و بيرون مىكند و هر كس خشنودى خدا را طلب كند ، خداوند او را خشنود مىگرداند و هر كس قلبش را تسليم [ خدا ] كند ، خداوند اعضاء و جوارحش را سرپرستى فرموده [ و تسليم امر خويش قرار مىدهد ] .
- « ما من أحد يسَّر اللَّه له شيئاً من العبادة إلّافرّغه لتلك العبادة ، ولا فرّغ اللَّه أحداً إلّا أسقط عنه مؤونة الرزق من أينَ يأخذه ، وإلّا جعل له مقاماً عنده ، وجعل هذا العبد يؤثِّره فى كلّ حال وعلى كلّ حال ، و ما من عبد آثراللَّه إلّاسلّمه من الدنيا و لم يكِله إلى غيره . »
هيچ كس نيست كه خداوند عبادتى را براى او آسان فرموده باشد ، مگر اين كه او را براى آن عبادت آسوده و فارغالبال نموده ، و هيچكس را خداوند براى [ انجام عبادتى ] آسوده ننموده ، مگر اين كه زحمت و رنج روزى را كه از كجا درآورد ، از او برداشته است ، و گرنه مقام براى او در نزد خويش قرار داده است ، و اين بنده را به گونهاى نموده كه او را در هر حالى و بر هر حالى [ برغير او ] مقدّم داشته و برمىگزيند و هيچ بندهاى خدا را برنمىگزيند ، مگر اين كه خداوند او را از [ گزند ] دنيا سالم نگه داشته و او را به غير خود واگذار نمىكند .
- « المؤمن أكرم على اللَّه من أن يجعل رزقه من حيث يحتسب ، يطمع المؤمن فى موضع فيمنع من ذلك ، ويأتيه من حيث لا يحتسب . »
مؤمن در نزد خداوند گرامىتر از آن است كه روزىاش را از آن جا كه گمان نمىكند قرار دهد ، و لذا مؤمن [ براى روزىاش ] به جايى طمع مىورزد و خداوند روزى او را از آن ناحيه بازمىدارد و از جايى كه گمان نمىكرد ، برايش مىآيد .
- « من لم يهتمّ للرزق ، سِلم من الدنيا وآفاتها . »
هر كس غم و غصّه ، روزى را نخورد ، از دنيا و آفتهاى آن سالم مىماند .
- « مِن سعادة المرء ، قلّة المؤونة وتخفيف الحال وتسهيل الصّلوات ووجدان لذّة الطّاعة . »
از جمله [ اسباب ] سعادت انسان ، كم خرج بودن ، و سبك كردن حالش [ و سبكبال نمودن
پاسداران حريم عشق (زندگانى وكلمات عرفا) (فارسى) — صفحة 269
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٢٦٩