النّعيمُ ، فسوف يكون أوعيةَ الحكمة .
و روى فيما أوحى اللَّهُ تعالى إلى داوودَ : يا داوودُ ! حذِّر و أنذر أصحابَك من أكل الشّهوات ؛ فإنّ القلوبَ المتعلقة بشهوات الدّنيا ، عقولُها محجوبةٌ عنّى . »
و از آن جا كه عزلت ، گريختن از خلق و روى آوردن به خداست ، پس تا زمانى كه بنده دل از شهوتهاى دنيا خالى و رشتههاى وابستگى به آن را پاره نكند ، با وجود فراوانى و شدت زنگارها و حجابها ، روى به خدا نخواهد آورد ، بلكه لذّت مناجات با خدا و عبادت نيز از او گرفته مىشود ، همانگونه كه رنگرز ، ابتدا لباس را به خوبى پاك مىكند و چيزهايى مانند چربى و غير آن را پيش از رنگ زدن از لباس مىزدايد تا قابليّت پيدا كند كه روشنايى رنگ بر آن ظاهر شود ، پس پيش از آراسته شدن به فضيلتها و صفات پسنديده ، بايد از صفات ناپسند خالى شد ، . . . همچنين ، دل تا زمانى كه از حرص و آز و تندى غضب و تقاضاى شهوت پاك نگردد ، نمىتواند جايگاه تابيدن انوار الهى گردد ، بلكه براى خدمت و بندگى پروردگار نيز صلاحيّت پيدا نخواهد كرد . از همين روى خداوند متعال به حضرت موسى - عليه السّلام - وحى فرمود : « به راستى كه تنها نماز كسى را قبول مىكنم كه در برابر عظمت و بزرگى من تواضع نمايد و بر مخلوقاتم بزرگى نكند و روزش را با ياد من تمام كند و به خاطر من خودش را از شهوات باز دارد . »
بلكه انسان با اين صفات ناپسند ، اصلًا اقبال به حق را در خودش نمىيابد ، چه رسد به اين كه حق بر او اقبال نمايد ، بلكه از وظايف خدمت و بندگى دورى نموده و آن را ناخوشايند و بد مىداند و تا آن جا پيش مىرود كه گاهى كلام خواننده قرآن يا دعوت كننده به سوى خدا را مىشنود ، آن را امر ناخوشايند مىداند و دوست دارد كه ساكت شود ، همانطور كه چشم ورم كرده [ و بيمار ] نور خورشيد و دهانى كه مريض است ، مزّهى آب گوارا را ناخوشايند مىدارد .
- حضرت عيسى - عليه السّلام - فرمود : راست مىگويم به شما ، همان گونه كه مريض به غذا نگاه مىكند و از شدّت درد از آن لذّت نمىبرد ، همين طور كسى كه دنبال دنياست از عبادت لذّت نمىبرد ، و شيرينى آن را با وجود لذت حلاوت دنيا ، نمىيابد . از سر حق و حقيقت به
پاسداران حريم عشق (زندگانى وكلمات عرفا) (فارسى) — صفحة 80
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٨٠