- « خيرُ العلم ما كانت الخشيةُ معه ، العلمُ إن قارنته الخشيةُ فلك وإلّا فعليك . »
بهترين علم آن است كه ترس با او باشد ، علم اگر با ترس همراه باشد بنفع توست و در غير اين صورت بر ضرر توست .
- « إذا علمتَ أنّ الشّيطانَ لايغفل عنك فلا تغفل أنت عمّن ناصيتُك بيده جعله لك عدوّاً ليوحِشكَ به إليه و حرّك عليك النّفسَ ليدوم إقبالُك عليه . »
وقتى كه دانستى كه شيطان از تو غافل نيست پس از خدايى كه موى پيشانىات به دست او است غافل مباش كه شيطان را دشمن تو قرار داد تا به واسطهى او ، تو را به سوى خود فراخواند و نفس را عليه تو به حركت واداشت تا پيوسته بر او روى آورى .
- « من اثبتَ لنفسه تواضعاً فهو المتكبّرُ حقّاً ؛ إذ ليس التّواضعُ إلّاعن رفعة الّتى أثبتَّ لنفسك تواضعاً ، فأنتَ المتكبّر . »
كسى كه براى خويش تواضع را اثبات كند پس او واقعاً متكبّر است ؛ زيرا تواضع جز از بالا جويى كه براى خويش اثبات مىكنى كه تواضع است ، نمىباشد ، پس تو متكبّر هستى .
- « التّواضعُ الحقيقىُّ هو ما كان ناشئاً عن شهود عظمته و تجلّى صفتِه . »
تواضع حقيقى آن است كه از ديدن عظمت خداوند و تجلى صفاتش ناشى شده باشد .
- « المؤمنُ يشغله الثّناءُ على اللَّه تعالى عن أن يكون لنفسه شاكراً و تشغله حقوقُ اللَّه عن أن يكون لُحظوظه ذاكراً . »
ستايش مؤمن بر خداوند متعال مؤمن را مشغول مىكند از اين كه شاكر خويش باشد و حقوق خداوند او را مشغول مىكند از اين كه به ياد بهرههاى خويش باشد .
- « أنت مع الأكوان ما لم تشهد المكوّنَ ؛ فإذا شهدتَه كانت الأكوانُ معك . »
تو با هستىها هستى تا وقتى كه هستى بخش را مشاهده نكردهاى ؛ پس وقتى او را مشاهده كردى هستىها با تو مىباشند .
- « دلَّ به وجود آثاره على وجود أسمائه و به وجود أسمائه على ثبوت أوصافه و بثبوت أوصافه على وجود ذاته ؛ إذمحالٌ أن يقوم الوصفُ بنفسه ، فأربابُ الجذب يكشف
پاسداران حريم عشق (زندگانى وكلمات عرفا) (فارسى) — صفحة 63
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٦٣