مزارش در مراكش « 1 » نزد مزار عبدالسّلام بن عبدالرّحمان قرار دارد . « 2 »
( 683 ) ابوالعباس ، احمد بن محمد بن سهل بن عطاء آدمى بغدادى « 3 »
عالم روحانى ، اهل تحقيق و برهان و توحيد و معرفت و صاحب لسان بليغ است كه در تفسير قرآن مجيد از اوّل تا به آخر به زبان اشارت سخن مىگفت . وى شاگرد ابوالقاسم جنيد و ابراهيم مارستانى بود و ابوسعيد احمد بن عيسى خرّاز وى را بزرگ مىداشت . در ماه ذى القعده سال 309 يا 311 ، در ايّام خلافت القاهرباللَّه « 4 » به امر وى كشته شد .
در كيفيت قتل وى آوردهاند : خليفه از وى پرسيد : درباره حلّاج چه مىگويى ؟ گفت :
تو چندان دارى كه نوبت به آن نمىرسد كه از حلّاج پرسى ، سيم و زر مردمان برگردان .
گفت : بر من اعتراض مىكنى ؟ ! دستور داد دندانهايش را يك به يك كشيدند و به سرش فرو بردند ، تا از دنيا برفت .
حكايت
نقل است كه ده پسرِ صاحبِ جمال داشت كه در سفرى همراه خود مىبرد . دزدان سر راه ايشان گرفتند و يك يك سربريدند ، تا نوبت به فرزند دهم رسيد ، اما او نسبت به هيچ كدام سخنى نمىگفت فقط روى به آسمان مىكرد و مىخنديد . چون خواستند پسر دهم را بكشند ، روى به پدر كرد و گفت : چه قدر بىشفقتى پدر ! نه پسرت را
هامش
( 1 ) . مراكش : 1 . كشور مغرب و مراكش ؛ 2 . شهر بزرگ و قديمى مَرّاكِش است كه در كشور مراكش قرار دارد .
( 2 ) . رشحات عين الحياة ؛ نفحات الانس ، شمارهى 532 ؛ طرائق الحقائق ، ج 2 ، ص 263 .
( 3 ) . مخفى نماند كه ( احمد بن محمد عطاء آدمى ) غير از احمد بن عطاء رودبارى است كه گذشت ؛ هر چند در بعضى از تراجم به ابن عطا بسنده شده و نامى براى وى ذكر نشده ، منظور از او ، همين ابوالعبّاس احمد بن محمّد است .
( 4 ) . ابومنصور محمد بن احمد معتضد ، نوزدهمين خليفه عبّاسى .