( 671 ) ابوالمكارم ، ركن الدّين علاء الدّوله ، احمد بن محمّد بيابانكى « 1 »
از برجستگان عرفا و شاگرد عبدالرّحمان اسفراينى كسرقى است . وى ابتدا از ملوك سمنان بود . پس از پانزده سالگى به خدمت سلطان وقت در آمد و در يكى از جنگهاى سلطان با دشمنان ، جذبهاى براى وى پيش آمده ، به مضمون :
« ألا ! إنّ فى أيّام دهركم نفحاتٍ . ألا ! فتعرّضوا لها ، و لاتُعرِضوا عنها . »
آگاه باشيد كه در ايّام زندگانىتان نفحات و وزشهايى است ، هان ! متعرّض و جوياى آنها شويد ، و به سوى آن بشتابيد ، و از آنها روى نگردانيد .
جذبه الهى و نفحات روح بخش حق وى را از همه چيز جدا ساخته و به خود پيوست . شرحى كه به قلم خود نگاشته در كتاب مصنّفات فارسىاش مذكور است . در سال 736 شب جمعه ، دوم رجب المرجّب در سنّ 70 سالگى در برج احرار صوفياآباد « 2 » از قريههاى سمنان به جوار رحمت حق پيوست و در حظيرهى « 3 » عماد الدّين عبدالوهّاب مدفون گشت . از تأليفات او است : قواعد العقائد ؛ سرّ بال البال فى اطوار سلوك اهل الحال .
گفتار
- تمام انبيا - عليهمالسّلام - آمدهاند تا مردم را به عيب خود و كمال حقّ و به عجز خود و قدرت حقّ و ظلم خود و عدل حقّ و جهل خود و علم حقّ و مذلّت خود و عزّت حق و بندگى خود و خداوندى حقّ و فقر خود و غناى حقّ و تقصير خود و نعمتهاى حقّ و
هامش
( 1 ) . بيابانكى : منسوب به بيابانك كه واحه و آباديى است واقع در فيما بين ريگستان در قلب كوير مركزى ايران ، كه از شمال به سمنان و از مشرق به گلشن و فردوس و از جنوب و مغرب به يزد و انارك محدود است .
( 2 ) . صوفيا آباد / صوفياباد / صوفى آباد : احتمالًا از توابع سمنان .
( 3 ) . حظيره در اين جا به معناى ديواربست ، و محوّطهاى مىباشد كه پيرامونش را با چوب و نى و خار حصار كشيدهباشند .