( 667 ) شهاب الدّين احمد بن محمّدبن احمد عبد بن الغنى دمياطى مصرى شافعى « 1 »
وى را از جمله عارفان برشمردهاند كه ساكن حجاز « 2 » شد و در سال 1117 در مدينهى منوّره از دنيا رفت . تاليفاتى دارد چون : إتحافُ البشر فى القرآئات الأربعة عشر و نيز مخْتصرُ السيرة الْحلبية .
( 668 ) احمد بن محمد آذرى هَرَوى « 3 »
( 669 ) مولانا احمد بن محمّد اردبيلى آذربايجانى ، مشهور به مقدّس اردبيلى
صاحب زهد و ورع و كرامات و مقامات و از كسانى است كه به خدمت ولى عصر - عجّل اللَّه تعالى فرجه الشّريف - بار مىيافت و مشكلات خود را حلّ مىنمود . گويند : بدين منظور بعضى شبها به حرم اميرالمؤمنين - عليه السّلام - مشرّف مىشد و درب حرم به
هامش
( 1 ) . دِمياطى : منسوب به دمياط ، شهر قديمى واقع در كنارهى رود نيل در مصر ، كه زمانى ثغر ( شهر مرزى ) مسلمانان بوده است ؛ شافعى : منسوب به مؤسس مذهب فقهى اهل تسنّن معروف به همين نام ؛ مصرى : منسوب به كشور معروف مِصْر واقع در شمال شرقى آفريقا .
( 2 ) . حجاز : ناحيهاى وسيع و معروف واقع در كشور عربستان سعودى ( فيما بين خليج عقبه از طرف شمال و درياى احمراز طرف غرب و نجد اطرف شرق و عسير از طرف جنوب ) .
( 3 ) . آذرى : منسوب به آذربايجان ؛ هَرَوى / هروانى : منسوب به هرات ، شهرى معروف و قديمى در شمال غربى افغانستان نزديك مرزهاى ايران .