سيد احمد كربلايى شاگردان اخلاقى خويش را نسبت به اين امور امر مىفرمود :
مواظبت بر واجبات و ترك محرمات ، كمال مراقبه در تمام روز ، محاسبه در وقت خواب ، تدارك و سياست به مجازات به ضدّ در زمان مخالفت ، ساعتى خلوت از اغيار و انس با خدا ، مناجات در بين نماز مغرب و عشا يا بعد از عشا ، سجدهى معهوده « 1 » و پس از آن ذكر حق به قدر امكان ، و انجام مستحبّات و نوافل شب با حضور و تعقيبات .
گفتار
- چون سالك از ذكر ماند و خسته شد ، سر به گريبان تفكّر فرو برده ، فكر كند كه من كيم ؟ و كجايم ؟ و از كجا آمدهام ؟ به كجا مىروم ؟ چنان در خود فرو رود كه خود را يافت نمايد ، كه گويا در عالم وجود كسى نيست . و از حضور بارى جلّ و علا مسألت نمايد كه : خداوندا ! خودم را به خودم بشناسان ، كه فضاحت و شناعتى بالاتر از آن نيست كه شخص خود را نشناخته باشد .
- اهمّ از همه امور مزبوره اين كه ، در تمام اوقات ليلًا و نهاراً ، « 2 » نوماً و يقظةًو در همه احوال و در جميع حركات و سكنات ، حضرت حق - جلّوعلا - را حاضر و ناظر دانسته ، به قسمى كه اگر ممكن شود ، آنى و طرفة العينى « 3 » از حضور آن حضرت - جلّسلطانه - غافل نشود .
- اين مضمون را از خداوند مسألت نمايد :
ما را ز جام بادهى گلگون خراب كن * زآن پيشتر كه عالم فانى شود خراب
- در هر شب جمعه و عصر جمعه ، 100 مرتبه سورهى قدر را مواظبت بايد كرد و
هامش
( 1 ) . مراد ذكر يونسيّه : « لا إله الّا انت سبحانك انّى كنت من الظالمين » است كه در يك سجده طولانى در طول شبانه روزدر غير نماز و حداقل چهار صد مرتبه گفته مىشود .
( 2 ) . شبانه روز ، و در حال خواب و بيدارى .
( 3 ) . چشم به هم زدنى .