[ و عالم آخرت ] از دنيا غافل شده ، كه اين رستگار است ؛ و [ سوّم ] مردى كه به هر دو [ دنيا و آخرت ] مشغول است كه اين در معرض خطر است ، گاهى به نفع او و گاهى بر ضررش . « 1 »
( 513 ) ابوعلى ، احمد بن ابراهيم مُسُوحى « 2 »
از اجلّه اهل معرفت بغداد است كه با سرىّ سقطى - متوفى به سال 275 - و حسن مسوحى مصاحبت اخلاقى داشت .
( 514 ) سيد احمد بن ابراهيم موسوى تهرانى حايرى « 3 »
مشهور به سيد احمد كربلايى ، عالمى جليل ، فقيهى بزرگ و صاحب اخلاق و ورع و زهد است . وى از خواص شاگردان اخلاقى مولى حسين قلى همدانى بود و در عصر خود در مراتب علم و عمل و سلوك و زهد و ورع و تقوى و معرفت حقّ سبحانه و خلوت و خشيت يكتا بود ، چنان كه نمىتوانسته از گريه خوددارى نمايد - خصوصاً در نمازهاى مستحبّى - . اين عالم عارف به مادر خويش بسيار خدمت و نيكى مىنمود تا اينكه پيش از مادر ، در تشهّد آخر نماز عصر روز جمعه ، 27 شوّال 1332 به ديدار محبوب شتافت و در صحن مرتضوى ، مقابل ايوان پشت سَرِ مرقد منوّر به خاك سپرده شد . تأليفاتى نيز از ايشان بر جاى مانده است .
هامش
( 1 ) . حلية الأولياء ( طبقات ابونعيم ) ، ج 10 ، ص 358 .
( 2 ) . مُسوحى : منسوب به مُسُوح جمعِ مِسْح ، به معناى جامهى رويين همانند لباس راهبان و يا هر لباس رويين كه از مو بافته شده باشد .
( 3 ) . موسوى / موسايى : منسوب به جدّ به نام موسى ، و گاه به حضرت موسى بن جعفر - عليهالسّلام - ؛ حايرى : منسوب به حائر و كربلاى معلّى .