از ذكر حوايج - ذكر مىفرمايد ، مناسباتى ميان حوايج و ذكر اسماء وكمالات الهى وجود دارد . دعاى فوق نيز از آن جمله است ، كه فرموده شده : « يا رَبَّ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ . » و اشاره مىنمايد به شب نيمهى شعبان كه شب فرد و وَتْرْ است و ( بنابر بيان ذيل دعا : « بِحَقِّ هذِهِ اللَّيْلَةِ الْمَقْسُومِ فِيها بَيْنَ عِبادِكَ ما تَقْسِمُ ، وَ المَحْتُومِ فِيها ما تَحْتِمُ » ) مقدّرات حتمى همهى جنّ و انس به قضا و علم اجمالى الهى مسلّم مىشود ، اشاره مىفرمايد . با اين همه اشارهاى نيز دارد به شفع كه شبهاى 19 و 20 ماه رمضان و وَتْرْ كه شب 23 آن ماه است و قضاى مبرم و حتمى و غيرمبرم مىشود ( به حساب علم تفصيلى و خارجى كه ممكن است ، تغييرى در آنها به سبب اعمال و كردار و تنبّهات بندگان حاصل شود ) ؛ ولى در قضاى حتم الهى كه در علم اجمالى در نيمه شعبان مسلَّم بود كه اختيارات و اعمال بندگان چه خواهد بود ، تغييرى حاصل نخواهد شد و شب 23 ماه رمضان كه باز شب تاق و فرد است ، آن مقدّرات علم اجمالى خدمت ولىّ معصوم هر زمان - عليهالسّلام - و در زمان ما خدمت حجة بن الحسن - عجّل اللَّه تعالى فرجه الشّريف - ارايه خواهد شد و به نظر آن بزرگواران ( كه واسطهى نهايى براى مقدّرات بشر و همه مخلوقاتاند ) ، شرف صدور پيدا خواهد كرد . بيان دعا به چنان امر حتمى اشاره دارد كه فرموده شده :
« بِحَقِّ هذِهِ اللَّيْلَةِ الْمَقْسُومِ فِيها بَيْنَ عِبادِكَ ما تَقْسِمُ ، وَ الْمَحْتُومِ فِيها ما تَحْتِمُ . » « 1 »
به حق اين شب كه قسمتهاى خود را در آن ميان بندگانت تقسيم مىكنى و امور حتمى را مقرّر مىدارى .
( 235 )
« أَجْزِل فِيها قِسْمِى ، وَ لا تُبَدِّلِ اسْمِى ، وَ لا تُغَيِّرْ جِسْمِى ، وَ لا عَنِ الرُّشْدِ عَمىً . » « 2 »
قسمت مرا در آن فراوان گردان و نامم را تغيير مده و تنم را دگرگون مساز و به جاى راه يافتگى ، دچار كورى باطنى مفرما .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 717 .
( 2 ) . همان .