بگيرد و همه را به كمالات و اسماء و صفاتش آراسته ، بدون آن كه كمالاتش جدايى از ذاتش داشته باشند و هيچ نعمت ظاهرى و معنوىِ حياتْبخشى به مظاهرش نداده و نمىدهد ؛ مگر اين كه بستگى به ذات و كمالات حضرتش دارند . لذا فرموده شده « يا مَنْ شَأْنُهُ الْكِفايَةُ . »
بنابراين ، شأن و منزلت حقّ سبحانه ، اقتضاى بستگى مظاهرش را به او سبحانه دارد .
خداوند مىفرمايد :
- يَسْئَلُهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ
« 1 »
هركه در آسمانها و زمين است از او درخواست مىكند ، هر زمان او در كارى است .
- وَ ما تَكُونُ فِي شَأْنٍ وَ ما تَتْلُوا مِنْهُ مِنْ قُرْآنٍ وَ لا تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلَّا كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُوداً إِذْ تُفِيضُونَ فِيهِ وَ ما يَعْزُبُ عَنْ رَبِّكَ مِنْ مِثْقالِ ذَرَّةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ وَ لا أَصْغَرَ مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْبَرَ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ
« 2 »
و در هيچ كارى نباشى و از سوى او [ خدا ] هيچ [ آيهاى ] از قرآن نخوانى و هيچكارى نكنيد ، مگر اين كه ما بر شما گواه باشيم ؛ آن گاه كه بدان مبادرت مىورزيد و هموزن ذرّهاى ، نه در زمين و نه در آسمان از پروردگار تو پنهان نيست و نه كوچكترين و نه بزرگتر از آن چيزى نيست ، مگر اين كه در كتابى روشن [ درج شده ] است .
پس ، اگر فرموده شده : « شَأْنُهُ الْكِفايَةُ » ، به بيانى است كه گفته شد و ممكن نيست خداوند متعال خود همه چيز جهان هستى باشد و كفايت مخلوقش از شؤون او سبحانه نباشد . خداوند مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . سورهى الرحمن ، آيهى 29 .
( 2 ) . سورهى يونس ، آيهى 61 .