لكِنْ ] تَحْجُبَهُمُ الْأَعْمالُ السَّيِّئَةُ [ الْآمالُ ] دُونَكَ . » « 1 »
و اين كه مسافت هر كس كه به سوى تو كوچ كند نزديك است و تو از آفريدگانت در حجاب نيستى ، مگر آن كه اعمال [ آرزوهاى ] بد ، حجاب آنان از تو شود .
و امّا اين كه مراد از جمله فوق ، ذكر لفظى باشد ، بعيد به نظر مىرسد ؛ اگرچه مىتوان آن را نيز راهنمايى به ذكر قلبى دانست . دليل بر بيان اوّل ، جملهى آتيه است كه مىفرمايد :
( 184 )
« وَ أَسْتَشْفِعُ بِكَ إِلى نَفْسِكَ . » « 2 »
و تو را به نزد خودت شفيع خويش قرار مىدهم .
شفاعت براى معرفت
اين بيان به معناى جملههاى اوّل دعاى ديگر ابوحمزه ثمالى است كه امام - عليهالسّلام - مىفرمايد :
« بِكَ عَرَفْتُكَ وَ أَنْتَ دَلَلْتَنِى عَلَيْكَ وَ دَعَوْتَنِى إِلَيْكَ ، وَ لَوْلا أَنْتَ لَمْ أَدْرِ ما أَنْتَ . » « 3 »
تو را به تو شناختم و تو بودى كه مرا بر خود رهنمون شده و فراخواندى و اگر تو نبودى ، هرگز نمىدانستم كه تو چيستى .
زيرا شفاعت در هر كجا ، معناى خاصّ خود را مىدهد ، در اين جا نيز معنايى را مىدهد كه در دعا آمده ، گويا دو جمله گذشته ، اخبار از واقع امر بوده كه معصوم - عليهالسّلام - در جملههاى آتيه تقاضاى دوام آن را فرموده و غير معصوم ، تقاضاى تلبّس به آن را مىنمايد ، به بيان :
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 68 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 707 .
( 3 ) . همان .