تقاضاى قبول اظهار فقر و بندگى از خداوند
محتمل است مراد از تبديل اسمى ، تبديل اسم از فقير ( كه امام - عليهالسّلام - خود فرموده :
« أَللَّهُمَّ ، إِلَيْكَ فَقِيرٌ » ) ، باشد و تقاضا مىنمايد كه : « خداوندا ! من خويش را در پيشگاهت چنين مىبينم ، به اين سِمَتم بپذير . » در دعا آمده است :
« إِلهِى ! أَنَا الْفَقِيرُ فِى غِناىَ ، فَكَيْفَ لا أَكُونُ فَقِيراً فِى فَقْرِى ؟ » « 1 »
معبودا ، در عين توانگرى نيازمندم ، چگونه در عين مستمندى ، فقير نباشم ؟
اسم عبوديت ؛ افتخار اولياى الهى
ممكن است مراد از جمله اوّل : « لا تُبَدِّلِ اسْمِى » ، اسم عبوديّت باشد كه انبيا و اوليا - عليهمالسّلام - و رسولاللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و اوصيايش ، به اين سِمَت افتخار مىكنند .
خداوند متعال در قرآن شريف نيز در موارد زيادى آنان را عبد مىخواند . اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - مىفرمايد :
« إِلهِى ! كَفى بِى عِزّاً أَنْ أَكُونَ لَكَ عَبْداً ، وَ كَفى بِى فَخْراً ، أَنْ تَكُونَ لِى رَبّاً ، إِلهِى ! أَنْتَ لِى كَما أُحِبُّ فَوَفِّقْنِى لِما تُحِبُّ . » « 2 »
معبودا ! همين عزّت و بزرگوارى مرا بس كه بندهى تو باشم و اين فخر و بالندگى مرا كفايت مىكند كه تو پروردگارم باشى . تو چنان هستى كه من دوست دارم مرا نيز آن چنان كه دوستم مىدارى بگردان .
گويا حسين بن على - عليهماالسّلام - با بيان جمله : « لا تُبَدِّلِ اسْمِى » مىفرمايد : خداوندا ! مرا به نام عبد بخوان و به نامهاى ديگر كه رو برگردانندگان از عبوديّت را مىخوانى :
« مشرك ، كافر ، ظالم ، منافق و غيره » مخوان .
و امّا جملهى دوّم : « وَ لا تُغَيِّرْ جِسْمِى » ، چه معنايى مىتواند داشته باشد ؟
در پاسخ بايد گفت : بشر - به خصوص شخص مؤمن - تا در عالم جسمانيّت و اين
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 348 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 94 ، ص 94 .