( 157 )
« أُحْكُمْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا ، فَإِنَّهُمْ غَرُّونا وَ خَذَلُونا وَ غَدَرُوابِنا وَ قَتَلُونا ، وَ نَحْنُ عِتْرَةُ نَبِيِّكَ وَ وُلْدُ حَبِيبِكَ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِاللَّهِ ، أَلَّذِى اصْطَفَيْتَهُ بِالرِّسالَةِ ، وَ ائْتَمَنْتَهُ عَلى وَحْيِكَ ، فَاجْعَلْ لَنا مِنْ أَمْرِنا فَرَجاً وَ مَخْرَجاً ، بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَالرَّاحِمِينَ . » « 1 »
ميان ما و قوم ما ، خود فرمان بران ، كه آنان ما را فريفتند و از يارى ما دست كشيدند و به ما نيرنگ زده و ما را كشتند ، در حالى كه ما خاندان پيامبر تو و فرزندان شخصيت محبوبت حضرت محمد بن عبداللَّه مىباشيم ، هم او كه او را به رسالت برگزيده و امانت دار وحى خويش قرار دادى ، پس در كار ما گشايش و راه خروجى مقرر بدار ، به رحمتت اى مهربانترين مهربانان .
تقاضاى داورى و پيروزى از سوى سيدالشهداء - عليهالسّلام - نسبت به حادثه كربلا
در بخش فوق ( كه آخرين جملههاى اين دعا و آخرين دعاى حضرت سيّدالشهداء - عليهالسّلام - ( بنابرنقل سيّد - رحمهاللَّه - مىباشد ) ، به اجمال امورى كه سبب آن جنايات واقعه كربلا شده اشاره و سپس سخن از خصوصيات خود و ياران و بستگانش - عليهالسّلام - به ميان آورده و از خداوند متعال تقاضاى داورى و سزاى دشمنانش را دادند و گشايش و پيروزى از اين حادثه را درخواست نموده ( لذا مىبينيم خداوند نيز دعاى آن حضرت را به مرحله اجابت قرين و از همان ساعت اوّل بعد از كشته شدن آن بزرگوار - عليهالسّلام - برآورده فرموده و تا زمان ظهور پسرش مهدى - عجّل اللَّه تعالى فرجه الشّريف - و بلكه در رجعتش نيز به مرحله اجابت رسانيده و مىرساند ) ، الحمدللَّه .
مرحوم سيّد - رحمهاللَّه - پس از ذكر عمل و دعاى سوّم شعبان ، از اعمال ليالى و ايّام هر
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 690 .