روز و شب آن ماه تا شب نيمه ياد مىنمايد و در اين جا ، به بيان نكاتى از دعاهاى نيمه شعبانالمعظم مىپردازيم .
دعاى بعد از چهار ركعت نماز شب نيمه شعبان
اين دعا ، در عين كوتاهى بعد از چهار ركعت نمازى كه در هر ركعت بعد از حمد قرائت صد مرتبه سوره توحيد ذكر شده ، اگر دقت تمام در خصوصيات نماز و دعاى بعد از آن شود ، خواهيم ديد با ذكر سوره حمّد ، گويا مىخواهد خواننده را از باى بسم اللَّه تا پايان ، توجه به فطرت توحيدى و گوياى اقرار به خصوصيات آن بنمايند و با ذكر سوره توحيد ، مىخواهند او را از اين توجه كه اثنينيّت در آن مفروض است نيز جدا كنند و به حقيقتى كه جز حقّ و كمالات ذاتيش نمىباشد ، دعوت نمايند ؛ زيرا خداوند مىفرمايد بگو :
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ . . .
اين جاست كه جا دارد دعاى ذيل آن نماز با توجه به بيانى كه نموديم نيز رسيدگى شود مىفرمايد :
( 158 )
« أَللَّهُمَّ ، إِنِّى إِلَيْكَ فَقِيرٌ ، وَ مِنْ عَذابِكَ خائِفٌ ، وَ بِكَ مُسْتَجِيرٌ . » « 1 »
خدايا ، من به درگاه تو اظهار نياز مىكنم و از عذاب تو بيمناكم و به تو پناه آوردهام .
فقر ذاتى و پناهندگى بشر به حق تعالى
اين سه جمله ، بشر مؤمن را به فقر ذاتى وى به تمام معنى و در سيطره اسم جلال او سبحانه قرار داشتن و پناهندگىاش به تمام معنى به حقّ سبحانه توجّه مىدهد . خداوند
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 695 .