نبوى - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و سعادتمند شدن شيعيان مىباشد و اين امر ، بر هيچكس پوشيده نبوده و نخواهد بود .
( 143 )
« بَكَتْهُ مَلائِكَةُ السَّماءِ وَ مَنْ فِيها ، وَ الْأَرْضُ وَ مَنْ عَلَيْها وَ لَمْ يَطَأْ لابَتَيْها . » « 1 »
هنوز گام بر عرصهى خاك ننهاده بود كه آسمان و آسمانيان و زمين و زمينيان برايش گريستند .
گريه موجودات بر امام حسين - عليهالسّلام - پيش از ولادت آن حضرت
بر اهل تحقيق مخفى نمىباشد كه گريستن همه موجودات ذى شعور و غيره براى آن حضرت - عليهالسّلام - ، پس از شهادتش ، بنابر نصوص احاديث و بعضى از زيارات وارده ، قطعى است و در كتاب فروغ شهادت ، اشارهاى به آنها و كيفيّت آن نسبت به هر موجود نمودهايم .
و امّا اين كه پيش از شهادت او - عليهالسّلام - در ابتداى ولادت وى ، گريستن موجودات ذىشعور و غيرذى شعور به طور عموم چه معنايى مىتواند داشته باشد و چگونه مىتوان آن را توجيه نمود ؟ مىتوان گفت : شهادت آن جناب و عظمت مصايب آن حضرت - عليهالسّلام - را همه مظاهر به شعور مرموز خود مىدانستهاند و خداوند متعال آگاهشان فرموده بود و مادامى كه قدم در عرصه عالم ماده نگذاشته بوده ، تنها آگاهى مرموز بوده و چون به اين جهان قدم گذاشته ، با شعور مرموزشان متوجه مىشوند كه آن معنى تحقق پيدا خواهد كرد ، لذا بر آن گريان مىشوند . البته گريه هر موجودى را به حساب خودش بايد در نظر گرفت ( به بيانى كه در كتاب فروغ شهادت گفته شد . )
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 689 .