امام حسين - عليهالسّلام - ؛ آقاى كربلائيان
براى جمله اوّل « سَيِّدُ الْأُسْرَةِ » ، دو معنى مىتوان در نظر گرفت : يكى آن كه حسين بن على - عليهماالسّلام - سيّد جمعيّت ائمّه نُهگانه بعد از خود مىباشد و ديگر آن كه وى ، آقاى جمعيّتى است كه در كربلا با او - عليهالسّلام - بودهاند ، گمان مىشود معناى دوّم صحيحتر باشد ؛ زيرا نسبت به معنى اوّل در جملههاى آتيه به آن اشاره شده و فرموده شده :
« أَلْمُعَوَّضُ مِنْ قَتْلِهِ أَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ نَسْلِهِ . » « 1 »
و در برابر كشته شدنش ، اين هديهها را دريافته كه امامان ، همه از تبار او باشند .
يارى خداوند به امام حسين - عليهالسّلام - و يارانش از عصر عاشورا تا زمان رجعت آنان
امّا جمله دوّم : « أَلْمَمْدُودُ بِالنُّصْرَةِ يَوْمَ الْكَرَّةِ . » اشاره است به رجعت وى - عليهالسّلام - و اصحابش و يارى فرمودن خداوند متعال او - عليهالسّلام - و اصحابش را در زمان ظهور پسرش مهدى - عجّل اللَّه تعالى فرجه الشّريف - « 2 » نكته لطيفى كه در بيان جمله فوق است لفظ :
« أَلْمَمْدُودُ » مىباشد . معلوم مىشود خداوند متعال بنا داشته وى و يارانش را از بعد شهادت تا رجعت ، نصرت و پيروزى عنايت فرمايد ؛ چرا كه غرض الهى آن بزرگوار - عليهالسّلام - و يارانش - عليهمالسّلام - از اين نهضت ، زنده ماندن آثار نبوى - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - در ميان امّتش بوده . ملاحظه مىشود پيروزى آن بزرگوار - عليهالسّلام - و يارانش از زمان كشته شدنشان تا زمان ظهور و بعد از آن ، هر لحظه در زمانهاى طولانى آثار خودش را نشان داده و پيروان بيشترى پيدا نموده و خواهد نمود و احتياج به توضيح ندارد ؛ زيرا از عصر عاشورا - كه سرمباركش را به نى زدند - طرفدار پيدا نموده « 3 » و اين ، خود دليل نصرت اوست - عليهالسّلام - .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 689 .
( 2 ) . ر . ك : رساله الشموس المضيئة ، الفصل الثالث ، ص 205 ؛ ظهور نور ، فصل 3 ، ص 255 .
( 3 ) . به توضيحات ما ، در اين امر به كتاب فروغ شهادت رجوع شود فصل 16 ص 226 .