الهى و يا محبّت وى به حقّ سبحانه ، امكان ندارد تضاد و قبض و بسط عالم طبعش را تحمل بنمايد ، تقاضاى « زِيادَةَ مِنْ مَحَبَّتِكَ » امام - عليهالسّلام - نيز براى اين جهت باشد كه بتواند دوام تحمّل مشاقّى را كه وى - عليهالسّلام - اعلاترينش را از جانبِ پروردگار در زندگى مادى دارد ، پذيرا شود ( كه مىشود . )
( 129 )
« إِلهِى ! وَ أَلْهِمْنِى وَلَهاً بِذِكْرِكَ إِلى ذِكْرِكِ وَ [ اجْعَلْ ] هِمَّتى فِى رَوْحِ نَجاحِ أَسْمائِكَ وَ مَحَلِّ قُدْسِكَ . » « 1 »
معبودا ، شيفتگى پى در پى به ياد خود را به من الهام كن و همتم را در نشاط كاميابىِ نامهايت و جايگاه مقدست قرار ده .
معناى تقاضاى فريفتگى به ذكر الهى از سوى معصوم - عليهالسّلام -
گويا امام - عليهالسّلام - مىخواهد بفرمايد : خداوندا ! مرا آگاهى عنايت فرما تا همواره شيفتهات باشم و يادت مرا به ياد ديگرم از حضرتت رهنما گردد و يا به ذكر لفظىات فريفتهام بفرما تا با آن به ذكر قلبى توجه داشته باشم و يا با توجّه به مظاهرت - كه يادت را به من راهنمايند - به ملكوتشان توجه نمايم و در نتيجه بخواهد با جمله : « فِى رَوْحِ نَجاحِ أَسْمائِكَ . » بفرمايد : همّتم را در نصرت و ظفر يافتن به حقيقت اسمائت - كه عينيّت با ذاتت دارد و جايگاه قدس توست - قرار ده ، تا تو را به وحدت اسماى با ذاتت مشاهده نمايم ، نه كثرت اسماء و وحدت ذات كه آن را شرك و الحاد به حساب مىآورى و مىفرمايى :
وَ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً
« 2 »
و خدا را بپرستيد و چيزى را با او شريك مگردانيد .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 687 .
( 2 ) . سورهى نساء ، آيهى 36 .