سبحانه گفته مىشود با اين تفاوت كه خداوند به استقلال ، داراى آن مقام مىباشد و آن بزرگواران - عليهمالسّلام - ، به عنايت او سبحانه ، داراى آن كمال مىباشند ؛ چرا كه خداوند از طرفى به همه بندگانش مىفرمايد :
وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ
« 1 »
و شما جز خدا ، سرور و ياورى نداريد .
و آيات ديگر و از طرفى ديگر مىفرمايد :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا
« 2 »
ولىّ شما ، تنها خدا و پيامبر اوست و كسانى كه ايمان آوردهاند .
معناى تقاضاى ازدياد محبت در اهل ولايت از سوى معصوم - عليهالسّلام - و غيرمعصوم
بنابراين اگر در دعا ، تقاضاى : « أَقِمْنِى فِى أَهْلِ وِلايَتِكَ » آمده براى آن نيست كه آن بزرگوار - عليهالسّلام - داراى ولايت الهى نمىباشد ؛ بلكه آن جناب و ديگر معصومينى كه تقاضاى دوام آن منزلت را مىنمايند ، در زمره آنان كه از محبّت الهى بيشتر برخوردارند قرار گيرند و يا محبّت آنان نسبت به حقّ سبحانه ، چون كسانى باشد كه اميد محبّت به او سبحانه را زياده دارند .
شايد بتوان گفت مراد از : « مَنْ رَجَا الزِّيادَةِ مِنْ مَحَبَّتِكَ » ، نبىّ اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و اوصياى او منظور است ( البته ايشان - عليهمالسّلام - نسبت به انبياى گذشته - عليهمالسّلام - ) .
امّا اگر خواننده ، غير معصوم - عليهالسّلام - باشد ، مىتواند گفت مراد از : « مَنْ رَجَا الزِّيادَةِ » ، انبيا و اوصياى ايشان - عليهمالسّلام - و يا به خصوص رسولاللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و اوصيايش - عليهمالسّلام - مىباشند و تقاضا براى آن است كه از كمالات ولايت آنان برخوردار شود ، تا محبّت الهى را به خود و يا محبّت خويش را به حقّ سبحانه زياده و بسيار لمس نمايند .
هامش
( 1 ) . سورهى بقره ، آيهى 107 .
( 2 ) . سورهى مائده ، آيهى 55 .