( 125 )
« إِلهِى ! هَبْ لِى قَلْباً يُدْنِيهِ مِنْكَ شَوْقُهُ ، وَ لِساناً يُرْفَعُ [ يَرْفَعُهُ ] إِلَيْكَ صِدْقُهُ ، وَ نَظَراً يُقَرِّبُهُ مِنْكَ حَقُّهُ . » « 1 »
معبودا ، به من دلى بخش كه مشتاقىاش او را به تو نزديك سازد و به من زبانى بخش كه راست گفتارىاش آن را به سوى تو بالا آورد [ به سوى تو اوج گيرد ] و به من ديدهاى بخش كه حق بينىاش او را به تو نزديك گرداند .
شرايط رسيد به مقام فنا
گويا امام - عليهالسّلام - در بخش فوق مىفرمايد : لازمه نظر عنايت حقّ به بنده و جواب دادن او به حق سبحانه ، اين است كه قلبى سرشار از شوق حضرتش - تباركوتعالى - در آن حاصل شود و زبانى گويا بر حقيقتگويى پيدا كند و به راستى ، مدح حقّ را نمايد و ديده دل بينايى داشته باشد ، تا واقع قرب او سبحانه ( كه نديدن خويش است ) ، مشهودش شود ، لذا فرموده شده : « إِلهِى ! هَبْ لِى قَلْباً يدْنِيهِ مِنْكَ شَوْقُهُ . » اين جاست كه جملههاى بخش آتيه ، معناى خود را پيدا مىكند كه فرموده شده :
( 126 )
« إِلهِى ! إِنَّ مَنْ تَعَرَّفَ بِكَ غَيْرُ مَجْهُولٍ ، وَ مَنْ لاذَبِكَ غَيْرُ مَخْذُولٍ ، وَ مَنْ أَقْبَلْتَ عَلَيْهِ غَيْرُ مَمْلُوكٍ . [ مَمْلُولٍ ] . »
معبودا ، هر كس با تو شناخته شود ، هرگز ناشناس نمىماند و هر كس به تو پناهنده شود ، هرگز خوار نمىگردد و هر كس تو به او روى آورى ، هرگز بندگى ديگران را نمىپذيرد [ خسته نمىگردد ] .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 686 .