اهميت تقاضاى مغفرت
بلى ، اين سخنان را درباره آنان كه از خطا مصون هستند - عليهمالسّلام - به آنگونه كه گفتيم ( با قراينى كه در دعا بود ) ، مىتوان توجيه نمود . ولى نسبت به ديگران بايد همان خطاها و يا غفلتهاى ظاهرى معنى نمود تا حجابهايى كه ميان آنها و حقّ سبحانه از طريق گناهان حاصل شده ، برداشته شود و كمالات فطرىشان از قوّه به فعليّت ظهور يابد و بگويند : « جُودُكَ بَسَطَ أَمَلِى . . . »
( 119 )
« إِلهِى ! ما أَظُنُّكَ تَرُدُّنِى فِى حاجَةٍ قَدْ أَفْنَيْتُ عُمْرِى فِى طَلَبِها مِنْكَ . » « 1 »
معبودا ، هرگز گمان نمىكنم مرا در رابطه با نيازى باز گردانى كه عمر خويش را در طلب آن از تو سپرى ساختهام .
تقاضاى دوام مغفرت الهى از سوى معصوم - عليهالسّلام -
از مرحوم استاد علّامه طباطبايى - رحمهاللَّه - ، از معناى اين بخش سؤال نمودم كه مراد چيست ؟ فرمودند : « مغفرت » .
مىتوان بيان استاد را نسبت به امام معصوم - عليهالسّلام - ، تقاضاى دوام مغفرت از حجابهاى ميان خود و حقّ سبحانه - كه از جهت عالم عنصرى به آن متلبّساند - دانست ؛ چرا كه به چنين امرى در قرآن شريف ( بنابر آن چه مىفهميم ) نام مغفرت گذاشته شده است . خداوند نسبت به اهل تقوا - كه در بهشت قرار دارند - مىفرمايد :
مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ فِيها أَنْهارٌ مِنْ ماءٍ غَيْرِ آسِنٍ وَ أَنْهارٌ مِنْ لَبَنٍ لَمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُ وَ أَنْهارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ وَ أَنْهارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفًّى وَ لَهُمْ فِيها مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ وَ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ
« 2 »
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 686 .
( 2 ) . سورهى محمّد ، آيهى 15 .