يُدْنِ [ يُدْنِنِى ] مِنْكَ عَمَلِى ، فَقَد جَعَلْتُ الْإِقْرارَ بِالذَّنْبِ إِلَيْكَ وَسِيلَتِى . » « 1 »
معبودا ، اگر عفو كنى ، كيست كه از تو به اين كار سزاوارتر باشد ؟ و اگر سرآمد عمر و مرگم ؛ نزديك است ولى عملم مرا به تو نزديك نكرده است ، اعتراف به گناه را دستاويزى براى نزديكى به تو مىسازم .
عفو الهى ؛ مايه تقرّب به پروردگار
گويا حضرت - عليهالسّلام - با تقاضاى دوام عفو ، مىخواهد به گناه وجودى و عالم طبعش توجه نداشته باشد ، تا همواره دنّو و قرب و مشاهده حقّ سبحانه براى وى حاصل باشد ( كه هست ) ؛ چرا كه سخن از : « لَمْ يُدْنِنِى مِنْكَ عَمَلِى » فرموده ، يعنى : عملم را آن قدرت كه همواره به قرب و انس با حضرتت بدارد نيست ، اما عفو تو از توجّه به گناه وجودىام ، مىتواند كارساز من به قرب تو شود : « فَقَدْ جَعَلْتُ الْإِقْرارَ بِالذَّنْبِ إِلَيْكَ وَسِيلَتِى . » از اين رو در بخش ديگر مىفرمايد :
( 117 )
« إِلهِى ! قَدْ سَتَرْتَ عَلَىَّ ذُنُوباً فِى الدُّنْيا وَ أَنَا أَحْوَجُ إِلى سَتْرِها عَلَىَّ مِنْكَ فِى الْأُخْرى ، إِلهِى ! قَدْ أَحْسَنْتَ إِلَىَّ إِذْ لَمْ تُظْهِرْها لِأَحَدٍ مِنْ عِبادِكَ الصّالِحِينَ فَلا تَفْضَحْنِى يَوْمَ الْقِيامَةِ عَلى رُؤُوسِ الْأَشْهادِ . » « 2 »
معبودا ، در دنيا ، گناهان مرا پوشيدى و من در جهان ديگر ، به پردهپوشى تو محتاجترم . معبودا ، به من نيكى كردى كه گناهانم را بر هيچ يك از بندگان شايستهات فاش نساختى ، پس در روز قيامت نيز نزد حاضران ، رسوايم مساز .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 686 .
( 2 ) . همان .