مقام عصمت را در تمام عمر دارا باشند .
جواب از سه سؤال ديگر را مىتوان با بيانى - كه در جواب سؤال اوّل داديم - نسبت به معصوم - عليهمالسّلام - و غير معصوم پاسخ داد و گفت : شهيد بر اعمال امّت بودن آنان ، نسبت به امورى است كه بر خلاف وظايف عالم بشريتشان انجام مىدهند ، بنابراين اگر امام معصوم - عليهمالسّلام - آن كلام را نسبت به خود دارد ، اشاره به وظايفى است كه طبق عالم بشريت و خواستههاى آن انجام مىدهد و شهادت بر اعمال كه در سؤال دوّم آمده بود ، شامل وى - عليهالسّلام - نمىشود و گفتگوى آن بزرگواران - عليهمالسّلام - : « إِذْ لَمْ تُظْهِرْها لِأَحَدٍ مِنْ عِبادِكَ الصّالِحِينَ . » به حساب مقام و منزلتى است كه همواره مىخواهند محو و اخبات در ذات مبارك الهى را حفظ نمايند و وظايف عالم طبع ، به آنان اجازه اين كار را نمىدهد ، از اين رو در پيشگاه الهى نسبت به محروميت امر معنويشان ، اظهار شرمندگى مىنمايند و اظهار تشكرشان از او سبحانه در فاش ننمودن امور طبيعيشان مىباشد و تقاضاى اين كه در آخرت نيز بر اين امرشان سرپوش گذارد ( كه مىگذارد ) ؛ زيرا در انجام امور طبيعى بشريت ، كشف و افتضاح معنى ندارد ، آن هم براى معصومى كه خلاف در آنها را به تمام معنى مراعات مىكند ، واللَّه يعلم .
( 118 )
« إِلهِى ! جُودُكَ بَسَطَ أَمَلِى ، وَ عَفْوُكَ أَفْضَلُ مِنْ عَمَلِى . إِلهِى ! فَسُرَّنِى بِلِقائِكَ يَوْمَ تَقْضِى فِيهِ بَيْنَ عِبادِكَ . » « 1 »
معبودا ، بخشش تو بساط آرزوى مرا گسترد و عفو تو برتر از عمل من است . معبودا ، در آن روز كه ميان بندگانت داورى مىكنى ، مرا به ديدار خود شاد گردان .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 686 .