خداوند - كه نعمتهايش سربلند باد - در ايام فترت - و فاصلهى طولانى ميان پيامبران كه گمان مىشود مردم به دنيا روى آورده و از خدا روى گرداندهاند - بندگانى دارد كه با آنها به مناجات پرداخته و به فكر آنان پيوسته الهام مىفرمايد و در عقل آنان با آنان گفت و گو مىكند ، به گونهاى كه در اثر آن ، داراى نور بصيرت در چشم و گوش و دل مىگردند .
( 103 )
« فَنَسْأَلُكَ بِهِ وَ بِاسْمِكَ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَجَلَّ الْأَكْرَمِ الَّذِى خَلَقْتَهُ فَاسْتَقَرَّ فِى ظِلِّكَ ، فَلا يَخْرُجُ مِنْكَ إِلى غَيْرِكَ . » « 1 »
پس به حق آن و به اسم اعظم اعظم اعظم و والاترين و گرامىترين اسم تو كه آن را آفريدى و در سايهى تو قرار گرفته و هرگز از آن جا به سوى ديگرى بيرون نمىآيد ، درخواست مىكنيم .
اسم احد و ويژگى آن
قسم به رسولاللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - كه اسم و تجلّى اعظم الهى مىباشد ( به بيانى كه در دعاى دوّم روز مبعث مىآيد ) و نيز به اسم اعظم ( به خصوصيّاتى كه در جملههاى فوق آمده ) ، كاشف از آن است كه حاجتهاى تقاضا شده ذيل ( كه بيان آنها خواهد آمد ) ، بايد بسيار قابل توجّه باشد .
امّا اين كه اسم اعظم و اجلّ و اكرم الهى چه اسمى است ؟ مىتوان گفت : همان اسم احد است كه در آن جا بايد تنها ذات حضرت حقّ سبحانه مورد توجّه قرار گيرد ، از اين رو فرموده شده است : « فَلا يَخْرُجُ مِنْكَ إِلِى غَيْرِكَ » .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 678 .