حضرتش را داشتن ، اگرچه در همه ايّام سال اهميّت بسزايى دارد ، ولى در اين ماه - كه ماه خداوند نام گرفته و به او سبحانه شرافت يافته - بندگان بايد عمل به طاعت و آرزوى شفاعت را بيشتر داشته باشند .
امّا در توضيح چگونگى عمل به طاعت خداوند و داشتن آرزوى شفاعت او سبحانه ، مىتوان آن دو را با توجّه دقيق به حديث ملك داعى الى اللَّه ( كه در هر شب از شبهاى ماه رجب روايت شده ) ، به دست آورد كه مراد از عمل به طاعت پروردگار چيست و چه نتيجه مهّم بر آن مترتّب مىشود و فهميد كه شفاعت او سبحانه را آرزو داشتن ، چه معنا و چه آثارى را در پى دارد .
« عَنِ النَّبِىِّ - صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِ - أَنَّهُ قالَ : إِنَّ اللَّهَ تَعالى نَصَبَ فِى السَّماءِ السّابِعَةِ مَلَكاً يُقالُ لَهُ « الدّاعِى » فَإِذا دَخَلَ شَهْرُ رَجَبٍ يُنادِى [ نادى ] ذلِكَ الْمَلَكُ كُلَّ لَيْلَةٍ مِنْهُ إِلَى الصَّباح : طُوبى لِلذّاكِرِينَ ، طُوبى لِلطّائِعِينَ ، وَ يَقُولُ اللَّهُ تَعالى أَنَا جَلِيسُ مَنْ جالَسَنِى ، وَ مُطِيعُ مَنْ أَطاعَنِى ، وَ غافِرُ مَنِ اسْتَغْفَرَنِى ، أَلشَّهْرُ شَهْرِى ، وَ الْعَبْدُ عَبْدِى ، وَ الرَّحْمَةُ رَحْمَتِى ؛ فَمَنْ دَعانِى فِى هذَا الشَّهْرِ أَجَبْتُهُ ، وَ مَنْ سَأَلَنِى أَعْطَيْتُهُ ، وَ مَنِ اسْتَهْدانِى هَدَيْتُهُ ، وَ جَعَلْتُ هذَا الشَّهْرَ حَبْلًا بَيْنِى وَ بَيْنَ عِبادِى ، فَمَنِ اعْتَصَمَ بِهِ ، وَصَلَ إِلىَّ . » « 1 »
خداوند متعال در آسمان هفتم فرشتهاى را گمارده است كه به او « داعى » گفته مىشود . هنگامى كه ماه رجب وارد مىشود ، آن فرشته در هر شب از آن تا صبح ندا در مىدهد : « خوشا به حال ذاكران ! خوشا به حال اطاعت كنندگان ! » و خداوند متعال خود مىفرمايد : « من همنشين هر كس هستم كه همنشين من باشد و مطيع هر كس هستم كه از من اطاعت كند و آمرزندهى هر كس هستم كه از من آمرزش بطلبد . ماه ، ماه من است و بنده ، بندهام و رحمت ، رحمتم . بنابراين ، هر كس در اين ماه مرا بخواند ، به او پاسخ مثبت مىدهم و هر كس از من بخواهد ، به او عطا مىكنم
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 628 .