بيانى كه گذشت ) ، نايل گردد ، ممكن نيست به بىانتهايى كمالات الهى و برآورده شدن كامل مطالب خويش اميد نبندد و از تشنگى معنوى و فطرىاش ( كه چشمهسار توحيد الهى است ) ، سيراب نشود و ترس از اين داشته باشد كه ظاهر و معنويّتش ناقص بماند .
امام - عليهالسّلام - با اين بيان مىفهماند ، كه بندگان الهى در پيشگاه حقّ سبحانه ، بايد چگونه دل به عطايايش داشته باشند و به گونهاى شوند كه پيش از اين ذكر نموديم .
( 99 )
« أَللَّهُمَّ إِنِّى أَجِدُ . . . أَبْوابَ الدُّعاءِ لِمَنْ دَعاكَ مُفَتَّحَةً ، وَ الْإِسْتِعانَةَ لِمَنِ اسْتَعانَ بِكَ مُباحَةً . » « 1 »
خدايا . . . درهاى دعا براى دعاكنندگان به درگاهت را باز و يارى خواستن را براى يارى خواهان از تو آزاد مىيابم .
انحصار استعانت از حق تعالى ؛ آثار شهود الهى
كسى كه به مرحلهى شهود الهى و كمالاتش نايل گرديده باشد ، درهاى خواندن خداوند و استعانت به او به هر اسم و صفتى كه بخواهد ، به رويش گشوده مىباشد و ممكن نيست در امور و خواستههايش - به غير حضرت حقّ سبحانه - استعانت ( تكويناً و به غير تكوين ) داشته باشد ، لذا فرموده شده : « أَبْوابَ الدُّعاءِ . . . وَ الْإِسْتِعانَةَ . . . مُباحَةً . »
بنابراين ، سزاوار است هر خواننده ، خويش را به چنين مشاهدهاى با مجاهدات و اعمال صالحه نزديك فرمايد ، تا به لذّت شهود گشوده بودن درهاى الهى نايل گردد و بهرههاى معنوى - كه ذيل بخشهاى آتيه بدان اشاره مىشود - برده باشد .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 678 .